جنبش بین‌المللی علیه تحریم

واضح است آمریکایی‌ها فشار می‌آورند تا اقتصادمان را خرد کنند و ما هم مخالف آن هستیم و باید هر یک به نوبه خود درباره این رفتار واکنش نشان دهیم، ولی من یک جنبش جهانی علیه تحریم نمی‌بینم و این کم‌کاری دستگاه بین‌الملل ماست، یعنی ما باید روی افکار بین‌المللی مردمان جهان کار کنیم و همچنین افکار عمومی جهان را با خودمان همراه کنیم تا آمریکا بیشتر و بیشتر منزوی شود و در نهایت به این نتیجه برسد که با این تحریم‌ها فقط در حال از دست دادن مشروعیت خودش است و در نهایت تغییری همه‌جانبه در رفتارهای خودخواهانه خود داشته باشد.

همان‌طور که اروپایی‌ها در دفاع از مردم یمن هم تظاهرات می‌کنند و از مجامع جهانی می‌خواهند در برابر کشتار مردم بی‌دفاع واکنش نشان دهند، باید روند اطلاع‌رسانی در حیطه بین‌الملل طوری باشد که آنها در دفاع از ایران هم تظاهرات بگذارند و خواستار لغو تحریم‌های غیر منصفانه آمریکا علیه ایران شوند.

این‌که در داخل حرف و سخنمان یکی باشد فقط یک بخش قضیه است؛ بخش دوم قضیه همان کارکرد بین‌الملل ماست که باید بر افکار‌عمومی جهان کار کنیم تا همگان بفهمند در نتیجه تحریم‌ها و بخصوص تحریم‌های دارویی ممکن است چه فجایعی در جامعه رخ دهد. این کار در حیطه بین‌الملل باید از طریق دستگاه دیپلماسی رسمی صورت گیرد و
از سوی رسانه‌های ایرانی که کارکرد بین‌الملل داشته و هم از طرف آن‌دسته از هنرمندان که وجهه خارجی دارند. البته که دستگاه سیاسی آمریکا تحریم داروها و تجهیزات پزشکی را مدام تکذیب کرده است، ولی با اجازه ندادن به بانک‌ها و خیلی از شرکت‌های واسطه و تحت تأثیر قرار دادن آنها شرایط واردات دارو را مدام سخت‌تر و سخت‌تر می‌کند.

خوشبختانه دادگاه لاهه این روند را محکوم کرد و همان طور که در دادگاه لاهه به پیروزی رسیدیم باید این مسائل را در سازمان ملل بیان کرده تا در آنجا هم به خاطر اهمیتی که دارد به پیروزی برسیم و آنگاه است که بسیار بیش از اینها مردم جهان خواهند دریافت که حکمرانانشـــــان کجــــــــــای بـــــــــازی ایستاده‌اند؟ کنار مردم مظلوم یا کنار ظالمان؟

فرزاد موتمن

کارگردان