حاشیه‌های ناتمام یک سرود

بسیاری معتقدند سرود ساخته‌شده که بابک زرین آهنگسازش بوده، خوانندگی‌اش به عهده سالار عقیلی بوده و ترانه‌اش را هم احسان افشاری سروده است، ربطی به فوتبال ندارد. آنها تصور می‌کنند سرود باید به گونه‌ای باشد که وقتی آن را می‌شنوند بتوانند هیجان فوتبالی‌شان را با آن نشان دهند، اما باور بفرمایید سرود رسمی یک کشور در جام‌جهانی برای نشان دادن هیجان‌های فوتبالی نیست. در هیچ جای دنیا هم مرسوم نیست سرود رسمی جام جهانی به این منظور ساخته شود و چنین کارکردی داشته باشد. ما سرودهای فوتبالی دیگری هم داریم که به همین منظور ساخته می‌شوند و کارکردشان اساسا همین است که در هیجان‌های فوتبالی مخاطب را همراهی کنند.

سرود رسمی هر کشور در واقع دربردارنده آرمان‌ها و فرهنگ آن ملت است، نشان از آن دارد که یک ملت چه نوع موسیقی دارد، به چه موضوعاتی اهمیت بیشتری می‌دهد و درباره‌شان فکر می‌کند و... . در سرود رسمی برخی کشورها اشاره به آرمان صلح جهانی و حل دیگر معضلات مهم بشر می‌شود. نکته مهم دیگر این است که سراغ موسیقی اصیل کشور خودشان می‌روند و از این فرصت استفاده می‌کنند تا در کنار بیان آرزوهایشان، موسیقی ریشه‌دار و کهن کشورشان را هم به‌نوعی معرفی کنند. در واقع این سرود برای جیغ و کف و هورا نبوده و قرار است معرف فرهنگ و موسیقی یک کشور باشد و همراه با تیم فوتبال در دنیا شنیده شود.

حال اگر انتقادی نسبت به شعر و موسیقی ساخته شده با این چارچوب‌ها وجود دارد، طبیعی است که با بیان و زبان درست گفته شود تا مورد بررسی قرار گیرد. نه این که در فضای مجازی با بدرفتاری و استفاده از کلمه‌های نامناسب و ناسزا بیان شود، چون فقط موجب ناراحتی سازندگان شده و راه هرگونه نقد درست را هم بر ماجرا می‌بندد. نمی‌توان از این نکته گذشت که سرود ارائه شده از بسیاری جهات کیفیت مطلوبی دارد و اگر هر انتقادی هم پس از انطباق آن با تعاریف درست ساخت سرود رسمی جام جهانی وارد است، باید به شیوه‌ای درست و منطقی بیان شود تا تجربه‌ای مطلوب برای دوره‌های بعد باشد.

زینب مرتضایی‌فرد