ورزش معلولان را بازی نمی‌دهد

در این میان، ورزش کردن یکی از مؤثرترین راهکارها برای افزایش نشاط و امید به زندگی و همچنین تقویت توانایی‌های جسمی افراد داری معلولیت است. اما کمبود امکانات و زیرساخت‌های ورزشی ویژه معلولان در کشور، سبب شده بسیاری از این افراد نتوانند به ورزش بپردازند و مسئولان باید برای جلوگیری از دچار شدن افراد دارای معلولیت به آسیب‌های روحی و روانی، توجه بیشتری به توسعه امکانات و تجهیزات ورزش معلولان داشته باشند.

البته بعد قهرمانی ورزش معلولان در ایران بسیار رشد کرده و برای گسترش این بعد، برنامه‌هایی ویژه اجرا شده است. با این اوصاف، امکانات تخصصی و حمایت‌های مالی در ورزش قهرمانی معلولان هم کمتر از آن است که پاسخگوی نیاز ورزشکاران حرفه‌ای این بخش باشد. اما در هر صورت، نتایج درخشان تیم‌های ورزشی معلولان در رشته‌های مختلف در مسابقات جهانی و پارالمپیک، حاکی از توسعه ورزش معلولان در بخش قهرمانی است.

اما با وجود رشد بعد قهرمانی ورزش معلولان، توسعه بعد همگانی این ورزش در ایران مورد غفلت قرار گرفته است. این موضوع را می‌توان با نگاهی به سرانه بسیار پایین فضای ورزشی ویژه معلولان در بسیاری از استان‌های کشور دریافت. ضمن این که بیشتر شهرستان‌های ایران حتی فاقد یک سالن ورزشی هستند که افراد دارای معلولیت بتوانند در آن به ورزش بپردازند. همچنین بسیاری از سالن‌هایی که در کشور برای افراد کم‌توان ساخته شده، فاقد امکانات تخصصی و تجهیزات باکیفیت است.

این در حالی است که انجام مستمر فعالیت‌های ورزشی از سوی معلولان، اثرات روحی و جسمی مثبتی برای آنها در پی دارد. از جمله این اثرات می‌توان به تنظیم ساعات خواب و بیداری، کاهش دوز داروها، تقویت توانایی برای انجام کارهای شخصی، رشد مهارت‌های فردی، حضور پررنگ‌تر در جامعه و افزایش نشاط و امید به زندگی در معلولان اشاره کرد.

بنابراین لازم است ساخت اماکن ورزشی و فراهم کردن تجهیزات ویژه افراد کم‌توان، بخصوص در بعد همگانی ورزش معلولان، هرچه بیشتر در دستور کار نهادهای مسئول در این زمینه، اعم از وزارت ورزش، شهرداری‌ها و سازمان بهزیستی قرار گیرد.

شهر غریبه با معلولان

افراد دارای معلولیت، تنها با کمبود امکانات ورزشی مواجه نیستند و متاسفانه در همه شهرهای کشور، بسیاری از امکانات اساسی زندگی شهری و فعالیت‌های اجتماعی از معلولان دریغ شده است. گویی این قشر که حدود 2درصد جامعه ایران را تشکیل می‌دهند، اساسا در هیچ‌یک از برنامه‌های توسعه‌ای کشور دیده نمی‌شوند. این بزرگ‌ترین مشکل افراد دارای معلولیت است و کمبود تجهیزات ورزشی ویژه این افراد را نیز می‌توان ناشی از همین موضوع دانست.

از این‌رو، لازم است پیش از هر چیز، مسئولان نگرش خود را به معلولان تغییر دهند و توجه داشته باشند که این افراد نیز مانند دیگر اقشار جامعه، حق دارند از همه امکانات عمومی بهره‌مند شوند و مانند دیگران به ورزش بپردازند. به همین دلیل، مسئولان باید همه اماکن عمومی از جمله سالن‌های ورزشی را طوری طراحی کنند که معلولان هم بتوانند از آنها استفاده کنند. انجام کار سبب خواهد شد افراد دارای معلولیت دچار افسردگی نشوند و احساس نکنند معلولیت جسمی، می‌تواند عامل خانه‌نشینی و مانع فعالیت و پیشرفت آنان شود.

سرمربی تیم ملی شنای جانبازان و معلولان