مناطق آزاد؛ بهانه تا کی؛

سالهاست که مسوولان مناطق آزاد کشورمان در مواجهه با این پرسش که چرا به جای صادرات کریدور واردات شده اید؛ این پاسخ را می دهند: چون دولت به ما بودجه ای نمی دهد ما ناچاریم هزینه ایجاد زیرساخت های لازم را برای تولید و صادرات

کد خبر: ۱۰۸۵۷

از محل عوارض واردات تامین کنیم در نگاه اول ، این توجیه برای ناکامی صادرات ، منطقی به نظر می رسد؛ اما عنایت به 2 نکته زیر، شاید مناطق آزاد را در مسیر بهتری هدایت کند: الف ( حال که مناطق آزاد می خواهند از محل عوارض واردات و مسافری ، هزینه های ایجاد زیرساخت ها را تامین کنند، باید بگویند طی چند سال زیرساخت ها را ایجاد خواهند کرد و بعد از چه مدتی از این نوع درآمد شبه قاچاق بی نیاز خواهند شد؛ اگر مسوولان مناطق آزاد پاسخ روشنی به این سوال نداشته باشند، ظاهرا قصد دارند برای مدتی نامعلوم )و احتمالا تا بی نهایت (، تولید و صادرات را به عقب بیندازند و به درآمدهای افیونی واردات شبه قاچاق وابسته بمانند ب ( شاید بزرگترین انتقاد به قانون نحوه اداره مناطق آزاد کشورمان،عدم تخصیص بودجه برای ایجاد زیرساخت ها باشد. بدیهی است که این نقص قانونی را می توان با اصلاحیه ای برطرف کرد؛ به این ترتیب که در قانون بودجه هر سال ، ردیفی برای هزینه های جاری و عمرانی مناطق آزاد در نظر گرفته شود و در مقابل امتیاز معافیت گمرکی واردات مسافری از این مناطق برای همیشه حذف گردد. در این صورت ، مناطق آزاد ناچار خواهند بود برنامه هایی مشخص با زمان بندی روشن برای ایجاد زیرساخت های لازم ارائه کنند و در مقابل بودجه دریافتی ، پاسخگو باشند. قابل پیش بینی است که مسوولان مناطق آزاد از این پیشنهاد استقبال نکنند؛ چرا که در این صورت هم ناچار خواهند بود به نهادهای نظارتی حساب پس دهند و هم بهانه همیشگی چون دولت به ما بودجه نمی دهد را از دست خواهند داد براساس قوانین گمرکی ، استفاده از معافیت مسافری فقط برای کالاهایی مجاز است که مسافر برای مصرف شخصی و با اهداف غیرتجاری وارد می کند، حال آن که بیشتر مسافران مناطق آزاد و بویژه گروههای موسوم به اسیربر، برای مقاصد تجاری از معافیت 80 دلاری خود استفاده می کنند و چه بسا شرکتهای واردکننده ای که محموله های بزرگ خود را با استفاده از چند گروه اسیربر وارد کشور می کنند این روش واردات که هم رسمی و قانونی و هم غیرقانونی است، نوعی شبه قاچاق محسوب می شود.