محمد صلاح و انقلاب یک نفره

فیلم بازی مصر و کنگو را اگر ندیده‌اید حتما ببینید. بیشتر به قیافه محمد صلاح بازیکن تیم لیورپول توجه کنید. پشت ضربه پنالتی ایستاده. می‌شود صدای ضربان قلبش را از پشت دوربین شنید. نیم‌نگاهی به مردم کشورش که در ورزشگاه حضور دارند می‌کند. دوربین برای دو ثانیه رویش مکث می‌کند و سپس روی صورت هواداران زوم می‌شود. یکی دارد انگشتانش را می‌جود. یکی از ترس چشمانش را بسته. مشت یکی گره شده و یکی هم هست که دارد اشک می‌ریزد؛ اگر ضربه گل نشود چه؟ دقیقه 94، پنالتی و کمتر از 11 متر تا رسیدن به جام جهانی. بدون شک یکی از سخت‌ترین پنالتی‌های تاریخ فوتبال را همین محمد صلاح زده است. کسی چه می‌داند، شاید در همان دو ثانیه‌ای که به مردم کشورش نگاه کرد، غم عالم روی سرش خراب شد. خواست تا انتقام همه خیانت‌هایی که به کشورش شده را یک جا بگیرد. یکشنبه شب این محمد صلاح بود که لباس نظامی پوشیده بود و پشت توپ آماده شلیک. کسی چه می‌داند شاید در آن لحظه به حسنی مبارک، به ژنرال السیسی، به مرسی و به همه کسانی که نقشی در سیاست کشور مصر بازی کرده بودند هم فکر کرد، اما کار بزرگ را خودش انجام داد. او تابلویی را کشید و در دیوار تاریخ مصر آویزان کرد که شاید فرعون هم با آن همه عظمت مثال زدنی توانش را نداشت. محمد صلاح تاریخ را از نو نوشت و کاری کرد که هیچ نظامی‌ تا به حال نکرده بود. انقلاب او یک نفره بود، اما تفاوتش با همه انقلاب‌های مصر این بود که برعکس فروپاشی، دل‌ها را به هم گره زد و باعث شد تا حتی مخالفان هم اشک شوق بریزند و حسرت 28 ساله صعود به جام جهانی را درجشن بزرگشان از یاد ببرند.

مرتضی رضایی

گروه ورزش