یادداشت
عید آمد و عید آمد
میگویند عبادت در لغت به معنای کوبیدن است. کوبیدن راه. هموار کردن یک مسیر. یا نه، کوبیدن آدمی. ورز دادن و پخته شدن و بار آمدن و به ثمر نشستن که حاصل عبادت است. روزه هم یکی از همین عبادتهای جدی و سختگیرانه است که میتواند تاثیری بس شگرف داشته باشد.
میتواند موجب ورز خوردن و پخته شدن آدمی باشد. عید فطر که یکی از شیرینترین و دلنشینترین اعیاد معنوی و مذهبی ماست در پایان یک ماه ریاضت و سختی کشیدنهای گاه طاقتفرسا میآید. عید فطر ترکیبی از دو کلمه جادویی است که مخاطب را مشحون از معنا و معرفت میکند؛ عید به معنای بازگشت و فطر به معنای فطرت. یعنی بازگشت به فطرت خالص و خدایی خویش. یعنی کشف و ضبط دوباره همان آینه غمازی که در جریان روزمرگیها، زنگار رویش را گرفته بود. در جریان همه نامردیها و نامرادیها سخت آلوده شده بود. حتی در جریان بعضی کشمکشها ترکها برداشت و درهم شکست. ماه مبارک رمضان فرصتی بود برای پاکسازی، تعمیر و سالمسازی این آینه روح .
باید گفت همان طور که ازجهان خارج نوری و نورهایی به پردهای در پشت چشمان ما میتابد و بازتاب آن به صورت دیدن جلوه گر میشود، یعنی بر اثر این فعل و انفعالات است که ما اشیا و اشخاص پیرامون خود را به صورتها و اشکال گوناگون میبینیم و اساسا با جهان خارج در ارتباط قرار میگیریم، روح آدمی نیز مانند یک آینه عمل میکند. آینهای که جهان خارج را در خود بازتاب میدهد و ما به تناسب همین بازتاب است که با افراد و اشخاص ارتباط برقرار میکنیم. کسی را دوست میداریم یا از کسی متنفر میشویم. اگر آینه روح ما صافی و شفاف نباشد طبعا تصویری کدر، چرکین و دلمرده را از محیط پیرامون خود دریافت میکنیم. نسبت به آدمهای اطرافمان مظنون و مشکوک میشویم و کمتر قادر خواهیم بود به دیگران محبت کرده یا از اعتماد متقابلشان برخوردار شویم. برعکس اگر این آینه شفاف باشد آن وقت جهان را گلستان میبینیم و از دیدن مناظری زیبا و با طراوت به وجد میآییم و همین شادابی و نشاط را به دیگران نیز پیشکش میکنیم. مولوی زیبا گفته است: آینهات دانی چرا غماز نیست ـ زانکه زنگار از رخش ممتاز نیست.
محمد علیعسگری
بینالملل
گفت و گو
