تلخ مثل قهوه

پایان بازی امشب، پایان 25 سال پرافتخار فرانچسکو توتی است. مردی که همه می‌دانند می‌توانست با رقم‌های درشت به تیم‌های بزرگ‌تر برود؛ اما ماند چون او یک ایتالیایی اصیل است. ایتالیایی‌های اصیل به سنت‌ها پایبندند و پای حرفشان می‌ایستند. شاید این راز بزرگ، دلیل جاودانگی آلساندرو پیرلو بود. مردی که تا بیرونش نکردند از یوونتوس نرفت. حتی بعد از پرونده کالچوپولی همراه با یووه به سری B رفت و همراه با بوفون و دوستان، قهرمان شد و به سری A برگشت. اما وقتی بیرونش کردند در نامه‌ای به هواداران نوشت: ممنون که اجازه دادید 19 سال کنارتان بمانم. حالا تاریخ دوباره تکرار ‌شد. تقریبا به همان صورت با اسطوره نامهربانی شد. دل‌پیرو را بیرون کردند و توتی را به نیمکت زنجیر. لوچیانو اسپالتی، متهم ردیف اول این ماجرا بود؛ اما با وجود نیمکت‌نشینی‌های خسته‌کننده و بی‌دلیل، باز هم توتی ماند و کنار هواداران رم بود. اما احساس کرد که دیگر نمی‌تواند ادامه دهد. مدیران رم پیراهن فصل بعد خود را رونمایی کردند؛ اما بدون توتی و چه توهینی از این بزرگ‌تر؟

توتی تصمیم بزرگ خود را گرفته. این‌که در پایان بازی امشب مقابل جنوا برای همیشه با دنیای فوتبال وداع کند. او هم شاید همانند پائولو مالدینی به معضلی بزرگ برای تیم خود تبدیل شود تا اجازه ندهند به نزدیکی تیم برسد؛ اما با این حال او می‌تواند عاشق رم باشد و بماند. همان طور که پائولو عاشق میلان است. روزی دل‌پیرو برای 40 سالگی خود نوشت: رسیدن به این مرز کمی ترسناک است؛ اما باز هم باید آماده مبارزه باشی. از پسر بودن تا پدر شدن و از فوتبالیست بودن تا مرد شدن پیش آمده‌ام و از این به بعد را هم پیش می‌روم. و حالا توتی در 40 سالگی تصمیم گرفته از فوتبال کنار برود و این حس تلخ، چقدر برای دل‌پیرو آشناست. و شاید برای همین در صفحه‌اش نوشت:‌ توتی فراموش نمی‌شود چون برای فوتبال ایتالیا یک اسطوره واقعی است.

اسطوره بعد از 25 سال و 618 بازی برای رم، امشب برای آخرین بار پیراهن رم را به تن می‌کند تا برای همیشه از فوتبال برود. آن هم با پیراهنی که همیشه به آن عشق ورزید. روزی برای سینمای آمریکای لاتین نوشتند لذت‌بخش چون کاکائو، تلخ چون قهوه؛ اما برای امشب توتی باید نوشت: تلخ ولی افسانه‌ای.