قدرت برتر ایران اسلامی

دکتر محمود احمدی نژاد هفته گذشته به بندر شانگهای چین سفر کرد تا در نشست یک روزه سران کشورهای عضو و ناظر پیمان شانگهای شرکت کند.

کد خبر: ۹۹۷۰۴

این سفر که به دعوت رئیس جمهور چین انجام شد ، یکبار دیگر نام جمهوری اسلامی ایران را در کانون توجه رسانه های خبری جهان قرار داد. برخی از مقامات چند کشور معدود غربی که با ادبیات قدرت و زبان زور با جهان برخورد می کنند ، در قبال سفر رئیس جمهور اسلامی ایران به شانگهای از خود واکنشهای غیرمتعارفی نشان دادند و ضمن برقراری تماسهای مکرر با طرفهای روس و چین ، نگرانی خویش را از ارتباطات نزدیک این دو کشور با جمهوری اسلامی ایران به اطلاع آنها رساندند. این نحوه رفتار نشان می دهد که کشورهای مزبور با ارتکاب اشتباهات پی در پی سیاسی در ارتباط با پرونده هسته ای ایران ، خود را در شرایط پیچیده و سختی قرار داده اند ، به نحوی که اضطراب ، دغدغه و نگرانی بر رفتار ، گفتار و مواضع آنها سایه انداخته و هر بار بیش از گذشته در تنگنای خروج از بن بستی قرار می گیرند که به دست خود فراروی خویش قرار داده اند. براساس مبانی جدید قدرت در جهان که نقش اصلی و تعیین کننده قدرت را به اراده و تصمیم ملتها سپرده است ، جمهوری اسلامی ایران اینک به عنوان یک قدرت برتر منطقه ای و جهانی سربرافراشته است . قدرت ایران اسلامی متکی بر اراده و تصمیم قوی و قطعی ملت بزرگ این سرزمین بوده و در عین حال حمایت عظیم معنوی صدها میلیون مسلمان جهان و حتی ملتهای آزاده جهان را به دست آورده است . دنیا شاهد این واقعیت است که رفتار ، مواضع ، منش و کنش جمهوری اسلامی ایران با وجود برخورداری از عناصر قدرت برتر در منطقه و جهان ، حاکی از هیچگونه تهدید ، ارعاب و تحمیلی برای جهان نیست بلکه براساس نظرسنجی هایی که غربی ها خود انجام داده اند رئیس جمهور ایران از مراکش تا مصر در شمال آفریقا و دیگر نقاط جهان چهره ای محبوب است . ایران اسلامی از موضع منطق ، عدالت طلبی ، انسان دوستی ، همکاری ، همدلی و قانونگرایی ، تمام کشورهای جهان را به تعاملی سازنده و صمیمانه فرامی خواند و این موضع به قدری نیرومند است که سیاست زورگویانه و تهدیدآمیز چند کشور معدود غربی را با علامت سوال بزرگی در جهان مواجه ساخته است . همگرایی کشورهای طرفدار صلح ، آرامش و امنیت پایدار و مبتنی بر عدالت و احترام به حقوق ملتها به افزایش امیدواری ، اطمینان و اعتماد به نفس ملتها منجر شده است و امروزه شاهد افزایش دامنه این همگرایی هستیم و به نظر می رسد کشورهای معدودی که همچنان بر قدرت تسلیحاتی و نظامی خود تکیه کرده اند ، به تدریج در جهان به انزوا کشیده می شوند و به سرعت نقش خود را در معادلات جهانی از دست می دهند.