روحانی 96

در رقابت‌های سال 92، او یک مهاجم تمام‌عیار بود که با تکیه بر قدرت بیان و برخورداری از مهارت در صنعت خطابه و منبر توانست از تفرقه میان نامزدهای رقیب که تقریبا در یک طیف سیاسی قرار داشتند، بهره‌برداری کند و با اختلاف کمی در همان دوره اول کار را تمام کند.

مزیت نسبی روحانی در حوزه دیپلماسی خارجی است. هر چند برجام به فرجام نرسید، ولی او تلاش می‌کند همچنان از این مزیت شخصی خود بهره ببرد.

البته حماسه‌ آزادی حلب نشان داد، آنچه مایه قوت مذاکره و گفت‌وگوست، ایستادگی و مقاومت در برابر زیاده‌خواهی است، والا جهان استکبار براحتی ما را در معادلات خود هضم می‌کند.

واقع‌نگری ایجاب می‌کند که آقای روحانی این متغیر مهم را در ادبیات آینده خود دخالت دهد .

اما نکته مهم و تعیین‌کننده، توقف چرخ زندگی مردم، ‌به‌رغم توقف چرخ فعالیت هسته‌ای کشور است، چراکه مشکل فقر، بیکاری و رکود اقتصادی در ابعاد وسیع‌تری تداوم داشته است.

با فروش اوراق قرضه و افزایش جهشی بودجه جاری دولت، به نظر می‌رسد طرح‌های ضربتی برای رضایت‌مندی عمومی در حال اجراست. هر چند این اقدامات، روبنایی و قدری پوپولیستی است.

مبارزه با بروکراسی ویرانگر در چرخه اقتصاد و تولید، اعتماد و اطمینان به نیروهای جوان، تقویت شرکت‌های دانش‌بنیان، سرمایه‌گذاری و ایجاد اشتغال در بخش فناوری اطلاعات، تسهیل در امر صادرات، مقابله با اژدهای هفت‌سر رانت و انحصار و تحول در نظام پولی و بانکی از جمله اقدامات اساسی است که باید در اولویت قرار گیرد.

روحانی نباید فراموش کند که در سال96، یک مدافع است و نه یک مهاجم!