امام الحرمین «جوینی» درگذشت

25 ربیع الثانی 478 ه.ق ، امام الحرمین جوینی دیده از جهان فرو بست. عبدالملک بن ابومحمد عبدالله بن یوسف بن عبدالله جوینی معروف به امام الحرمین و مکنی به ابوالمعالی ، متکلم و دانشمند بسیار مشهور قرن پنجم محسوب می شود.

کد خبر: ۹۷۳۸۲

وی نزد پدر خود که از علمای بزرگ و پیشوای زمان خود بود ، به تحصیل دانش مشغول شد. علاوه بر این ، نزد ابو نعیم اصفهانی ، ابوالقاسم اسفراینی ، سهل بن محمد صعلوکی ، ابی بکر مروزی و... تحصیل کرد و سرانجام به مراتب بالای دینی و علمی دست یافت . جوینی حدود 4 سال از عمرش را در مکه و مدینه گذراند. در این مدت وی در کنار کعبه و کنار مسجدالنبی به تدریس ، صدور فتوا و ارشاد مردم مشغول بود ، به همین دلیل وی را «امام الحرمین» نامیدند. نوشته اند یکی از دلایل سکونت جوینی در مکه و مدینه ، غوغایی بود که در اثر درگیری های متعدد اشعری ها و معتزلی ها در خراسان پدید آمد و جوینی نتوانست غوغا و آزار را تحمل کند. جوینی در زمان فرمانروایی الب ارسلان و در زمان وزارت خواجه نظام الملک به نیشابور بازگشت . خواجه نظام الملک ، مدرسه نظامیه نیشابور را برای جوینی بنا کرد تا وی در آنجا به تدریسه تربیت شاگرد ، تبلیغ و پژوهش های علمی و دینی مشغول شود. جوینی بیش از 30 سال به طور مداوم به تدریس ، تربیت شاگرد، موعظه و پژوهش های علمی و دینی پرداخت و تمام این مدت ، بازار خطابه ها و منبرها و نماز جماعت او گرم و پررونق بود. به طوری که هر روز بیش از 400 نفر در مجلس درس جوینی حاضر می شدند. علاوه بر این ، فرزندان بسیاری از بزرگان حکومتی آن روزگار در مجلس وعظ و درسش شرکت می کردند. جوینی ، شاگردان زیادی تربیت کرد. بسیاری از علما و دانشمندان قرن پنجم از شاگردان جوینی محسوب می شوند. یکی از مشهورترین شاگردان جوینی ، امام محمد غزالی است . برخی دیگر از شاگردان جوینی عبارتند از: کیای هراسی ، ابوالمظفر خوافی ، ابوالمظفر ابیوردی ، ابوالقاسم حاکمی ، ابوالقاسم انصاری و... خانواده ای که جوینی از آن برخاسته بود، غالبا اهل فضل و دانش بودند. علاوه بر پدرش ، عمویش و برخی خویشان دیگرش نیز در زمره اهل فضل و دانش قرار داشتند. جوینی پس از آن که سالهای طولانی ، بدون هیچ رقیبی در نظامیه نیشابور تدریس کرد ، سرانجام روز چهارشنبه 25 ربیع الثانی 478 ه.ق دیده از جهان فروبست .