آنچه باید در باره وایتکس بدانید!

وایتکس یک ماده قلیایی بسیار خورنده است که به آهستگی تجزیه می‌شود و در دمای بالاتر از 40 درجه سانتی‌گراد و در معرض نور خورشید این روند تسریع می‌یابد. در پوست می‌تواند ایجاد قرمزی، درد، سوزش، سرفه و گلودرد کند.

این ماده شیمیایی در تماس با ادرار به دلیل آن که حاوی آمونیاک است، می‌تواند تولید گاز سمی کلرامین، نیتروژن و یک ماده منفجره کند. در نتیجه برای تمیز کردن ادرار از وایتکس استفاده نکنید و این ماده را مستقیم درون چاه توالت نریزید.

از مخلوط وایتکس با سرکه و هر شوینده اسیدی دیگر اجتناب کنید، زیرا باعث متصاعد شدن گاز کلر و مسمومیت تنفسی می‌شود.

در صورت ورود آب ژاول به چشم‌ها به مدت 20 ـ 15 دقیقه چشم‌ها را با آب سرد بشویید و فورا به پزشک مراجعه کنید.

در صورت بلع وایتکس از استفراغ خودداری کنید و به میزان زیاد آب بنوشید تا سفیدکننده در معده رقیق و از خاصیت خورندگی آن کاسته شود. استفراغ یک ماده خورنده، به سوختگی مجرای مری که ضعیف‌ترین مخاط را دارد منجر می‌شود.

افراد مبتلا به آسم، بیماری‌های قلبی، تنفسی، نوزادان، کودکان و سالخوردگان نباید در معرض وایتکس قرار گیرند.

نحوه ضدعفونی سطوح با وایتکس

با توجه به این که از وایتکس برای گندزدایی یعنی از بین بردن باکتری‌ها، قارچ‌ها، کپک‌ها، هاگ‌ها و برخی ویروس‌ها استفاده می‌شود، می‌توانید با این روش سطوح را با وایتکس ضدعفونی کنید.

یک محلول که یک قسمت وایتکس و چهار قسمت آن آب باشد، تهیه کرده و سپس به شست‌وشوی سطح مورد نظر اقدام کنید. برای این که سطح به خوبی ضدعفونی شود باید اجازه دهید محلول به طور کامل خشک شود. سپس برای از بین بردن بقایای خورنده سفید‌کننده می‌توانید سطح را با یک دستمال نمدار شست‌وشو دهید.

فاخره بهبهانی

جام‌جم