فقط در رنکینگ، اول آسیا هستیم

اما این آمار فدراسیون جهانی، کوچکترین ارزشی برای کنفدراسیون فوتبال آسیا ندارد. سال‌هاست AFC فوتبال ایران را نمی‌بیند و به آن توجه نمی‌کند. شاید هم دلیلی ندارد به فوتبال ما توجه شود. سال‌هاست که کوچکترین سهمی در مراسم بهترین‌های قاره آسیا نداریم. یاد روزهایی که کنفدراسیون فوتبال آسیا، توپ طلای بهترین بازیکن آسیا را به بازیکنان ایرانی می‌داد، به خیر. سال 96 خداداد عزیزی مرد سال فوتبال آسیا شد و علی دایی هم جایزه دوم را گرفت. در سال 97 خداداد عزیزی و کریم باقری در جمع 3 بازیکن برتر آسیا بودند. سال 1999 علی دایی، سال 2003 مهدی مهدوی‌کیا و سال 2004 علی کریمی بهترین بازیکن سال آسیا شدند و از آن سال تاکنون سهم ایران از مراسم بهترین‌های آسیا، فقط پوشش خبری مراسم است!

به طور قطع باید گفت از زمان روی کار آمدن شیخ سلمان، هیچ سهم و تاثیری در معادلات فوتبال آسیا نداشته‌ایم و مشخص نیست تا چه زمانی باید به تقسیم افتخارات فوتبال آسیا بین کشورهایی آسیایی منهای ایران رضایت دهیم. البته امیدواریم این انزوا، موجب شود نگاهی به عقب‌ماندگی‌های محسوسمان در بخش زیرساخت‌ها بیندازیم و فکری برای جبران این عقب‌ماندگی کنیم.

علی جوادی

دبیر گروه ورزش