مولانا هالیوودی نیست!

آیا سینمای ایران نمی‌تواند فیلمی درباره بزرگان علمی و تاریخمان تولید کند یا می‌تواند و هراس از شکست آن در گیشه دارد؟ آیا فیلم تاریخی جذاب ساختن، کار سختی است یا این‌که مصلحت حکم می‌کند ذائقه مخاطب ایرانی به سمت و سوی دیگری برود؟ بی‌شک کمتر ایرانی‌ای است که مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی را نشناسد و امروز بزرگداشت این نظریه‌پرداز عرفان ایرانی ـ اسلامی است. از تلاش‌های چندین ساله کشور ترکیه برای مصادره این شاعر و فیلسوف بلندآوازه کشورمان که بگذریم، به واقع متولیان مربوط تا به حال چقدر در شناساندن چهره این اندیشمند ایرانی تلاش کرده‌اند؟ خاصه در حوزه سینما منهای مستند ارد عطاپور درباره مولانا چه کار دیگری ساخته شده تا دست ما در این حوزه خالی نباشد؟ می‌دانید، حکایت همان داستان قدیمی است «از ماست که برماست». خودمان، تاریخ و فرهنگمان را خوب تعریف نمی‌کنیم، به دیگران نمی‌شناسانیم و نتیجه‌اش این می‌شود که مولانا به ترکیه می‌رود، ابن سینا به تاجیکستان و سید جمال‌الدین اسدآبادی به افغانستان! نه به عنوان یک روزنامه نگار سینمایی بلکه به عنوان یک شهروند ایرانی همواره این دغدغه را داشته‌ام که چرا فیلمسازان ما دست به کار نمی‌شوند و زندگی بزرگان این سرزمین را بر پرده نقره‌ای سینما روایت نمی‌کنند؟! سال گذشته دیوید فرانزونی، فیلمنامه‌نویس برنده اسکار که آثاری چون «گلادیاتور» را در کارنامه‌اش دارد، اعلام کرد که قرار است متن فیلمی را بر اساس داستان زندگی مولانا به نگارش درآورد و دوست دارد در این فیلم لئوناردو دی‌کاپریو در نقش مولانا و رابرت داونی جونیور هم در نقش شمس تبریزی ظاهر شوند! البته این تصمیم تاکنون حتی به مرحله پیش تولید هم نرسیده، اما از چه زمان غربی‌ها به شعر و شاعری و ادبیات فارسی علاقه پیدا کردند؟ یا این‌که کدام بعد شخصیت مولانا مورد پسند و پذیرش آنها قرار گرفته که تصمیم به سرمایه‌گذاری کلان روی آن گرفته‌اند؟ اصلا آیا می‌توان به سینمای هالیوود در به تصویر کشیدن واقعیت تاریخ کشورهای آسیایی اعتماد کرد؟ قطعا تماشای تلاش خارجی‌ها در به تصویر کشیدن مفاخر و مشاهیر کشورمان از سوی هیچ ایرانی‌ای کار دلچسبی نیست و بی‌تعارف این‌که ما به فرهنگ غنی خود از هر جهت بی‌احترامی می‌کنیم و روزی حتما طعم تلخ تازیانه این بی‌احترامی را خواهیم چشید که دیگر دیر شده است.

ساناز قنبری

سینما