فرزندآوری و یک مورد عجیب

ثروتمندانی را می‌شناسم که با وجود داشتن چند خانه در شهرهای مختلف و ویلا در شهرهای کنار دریا و چند ماشین مدل بالا یک یا نهایت دو فرزند دارند و اگر هم با آنها درباره بچه‌دار شدن مجدد سخن بگویی، می‌گویند: «اصلا حرفش را هم نزن که همین یکی یا دو تا واسه هفت پشتمون کافیه!» از آن طرف پدر و مادرانی را هم سراغ دارم که حتی به‌درستی نمی‌دانند هرکدام از فرزندانشان کلاس چندم هستند! و از عجایب روزگار این که نمرات این بچه‌ها از بچه پولدارهایی که پدر و مادرشان برایشان معلم خصوصی می‌گیرند و به هزار و یک کلاس مختلف می‌فرستند، بالاتر و درصد قبولی در دانشگاه آنها هم بیشتر است. شاید با یک بررسی آماری معلوم شود که بیشتر متخصصان و دانشمندان از طبقه زیر متوسط و حتی روستاییانی هستند که پدر و مادرشان حتی سواد خواندن و نوشتن نداشته‌اند! و برخلاف آنچه بین مردم جا افتاده درصد اعتیاد و بزهکاری نیز در بچه پولدارها بیش از فقیران و سطح متوسط است. چه کنیم که برخی می‌خواهند فقر جامعه را ریشه همه مشکلات بدانند!

مدیران جامعه باید با مدیریت صحیح و اسلامی، فقر را از جامعه ریشه کن کنند ولی این که خیال کنیم فقر منشاء تمام مشکلات جامعه است درست به نظر نمی‌رسد و ارتباط جمعیت زیاد با فقر قابل نقد و بررسی است. چگونه است که چین با آن جمعیت چند میلیاردی مشکل مسکن ندارد ولی در ایران یکی از مشکلات مهم مردم بحث مسکن است؟!

نمی‌دانم دقت کرده‌اید یا نه؛ خانواده‌های پرجمعیت کمتر از خانواده‌های کم جمعیت می‌نالند! طرف هم خودش و هم همسرش شاغل هستند و خانه شخصی دارند و زن و شوهر هرکدام یک ماشین زیرپایشان است و به زحمت یک فرزند دارند و در عین حال همیشه غر می‌زنند که این چه وضعیه؟ اینم شد زندگی؟! اما خانواده‌های پنج شش فرزندی زیادی سراغ دارم که روحیه قناعت دارند و به وضعشان هم راضی و شکرگزارند. وقتی هم خطری مملکت را تهدید کند اینها هستند که پای کار می‌آیند نه آنها !

می‌دانید فرق غنا و استغنا چیست؟ غنا یعنی ثروت، ولی استغنا یعنی احساس بی‌نیازی، ممکن است کسی ثروتمند و شکمش سیر باشد، ولی روحش گرسنه است و کسی به ظاهر فقیر ولی دارای عزت نفس. به قول سعدی: آنان که غنی‌ترند، محتاج‌ترند.

حجت‌الاسلام محمدمسلم وافی