مقصر؛ خاک‌های ریزدانه!

یا از خطرات ناشی از سوراخ شدن لایه ازن چیزی به گوشتان خورده.

احتمالا پیش آمده که سوراخ بودن جورابتان آبرویتان را در جمعی به خطر انداخته باشد.

راستی پطروس یادتان هست؟ همان پسر بچه‌ای که انگشتش را توی سوراخ سد فرو کرد تا شهر را آب نبرد؟

اتفاقا پروین اعتصامی هم همین‌طور که داشت رد می‌شد، اینچنین فرمود:

ببین ز جور تو، ما را چه زخم‌ها بتن است / همیشه کار تو، سوراخ کردن دل‌هاست

اینها را عرض کردم که بدانید ما کینه و عداوتی با سوراخ و گودال نداریم. منتها هر سخن جایی و هر نکته زمانی دارد! نمی‌شود که در خیابان در حال راه‌رفتن باشی یکدفعه زیر پایت به قطر ده متر سوراخ شود. شما غیر از خیابان‌های تهران یک مثال دیگر از این مدل سوراخ شدن بیاورید، من پرچم تسلیم را دودستی تقدیم می‌کنم.

حالا اگر شهاب سنگی چیزی اصابت کرده باشد معقول است. اتفاقا جالب هم هست. آدم می‌تواند عکس بگیرد و بگذارد توی شبکه‌های اجتماعی و زیرش بنویسد: «من و شهاب غیرحسینی»

منتها کارشناسان مربوطه تقصیر را انداخته‌اند گردن خاک. خاک هم که زبان ندارد از خودش دفاع کند. می‌گویند خاک ریزدانه و متخلخل است و بس ناجوانمردانه سست است. خاک سست هم معرفت ندارد. یکدفعه زیر پای آدم را خالی می‌کند. یک نفر پیدا نمی‌شود بگوید که این قدر ناشکری نکنید.

کشورهایی توی این دنیا پیدا می‌شوند که از بی‌خاکی دارند دریا را خشک می‌کنند. صرفا برای این‌که مردمشان داخل مرزها جا بشوند و شب‌ها که می‌خوابند پایشان از کشور بیرون نیفتد.

به جای این‌که تقصیرها را بیندازید گردن خاک، قبل از هر ساخت و سازی چهارتا آزمایش و دو دوتا چهارتا بکنید.

نه به خاک ریزدانه نه به سنگ سخت خارا

به مهندسین عمران برسان سلام ما را

سعید طلایی

جام جم