حفظ آبروی اشیای بی‌جان

ـ با تماشاگران تیم مقابل کاری نداشته باشید. به آنها ته دیگ نشان ندهید، روزی تیم شما هم ته لیگ بوده است. به همدیگر با انگشت عدد شش و چهار نشان ندهید. به آخرین تاریخ قهرمانی تیم‌های همدیگر کاری نداشته باشید.

ـ هر چه دم دستتان می‌رسد به طرف زمین مسابقه و ورزشکاران پرتاب نکنید. حداقل به ورزشکاران خودی رحم کنید. هر قدر چیزی که پرتاب می‌کنید، بزرگ‌تر باشد نشانه زور بازو و غیرت بیشتر شما نسبت به تیمتان نیست. به تماشاگران بغل‌دستی خود رحم کنید. اگر توانستید تماشاگر بغل دستی‌تان را که جثه کوچک‌تری دارد، به زمین مسابقه پرتاب نکنید. بازیکنان گناه دارند، این بازی قطعا آخرین بازی آنها نیست. آنها به سر و صورت خودشان برای بازی‌های بعدی نیاز دارند. اگر بازیکنی به تیم حریف پیوسته حتما پول لازم بوده، فوتبال شغل آن بندگان خداست.

ـ داور و بازیکنان حریف و حتی مربی و بازیکنان خودی را در صورت کم‌کاری مورد عنایت قرار ندهید. شیر سماور، اگزوز خاور، توپ، تانگ، فشفشه و همچنین لنگ و لیف از ابزارهایی هستند که در جاهای دیگر بجز زمین فوتبال هم کارایی دارند و اتفاقا اشیای باآبرو و محترمی محسوب می‌شوند.

ـ اگر فرصتی دست داد، به داخل زمین بازی هجوم نبرید. تور دروازه را پاره نکنید. با بازیکن حریف درگیر نشوید. به داور لگد نزنید. برای شهرت راه‌های کم خطرتری هم وجود دارد.

ـ آشغال نریزید. درست است که ورزشگاه شهر شما نیست، ولی این دلیل نمی‌شود.

ـ داد نزنید. اگر به حنجره خودتان رحم نمی‌کنید، به پرده گوش اطرافیان رحم کنید، به دیوار صوتی رحم کنید. به لایه ازن رحم کنید.

ـ اگر آدم متشخصی را در ورزشگاه دیدید، مسخره‌اش نکنید. کاری نکنید که آخرین بارش باشد به ورزشگاه می‌آید. به او نگویید: آق معلم یا آق مهندس، النگوهات نشکنه. بگذارید چند تا آدم متشخص هم به ورزشگاه بیایند، جای شما را تنگ نمی‌کنند، مطمئن باشید.

ـ قبل و بعد از بازی تمام اموال عمومی و خصوصی را نیست و نابود نکنید. مغازه‌ها، دستشویی‌ها، اتوبوس‌های شرکت واحد و مترو یک بار مصرف نیستند و فقط برای یک مسابقه فوتبال ساخته نشده‌اند. خودتان را قبل از رسیدن به خانه، روی دیگران تخلیه نکنید. در هر باخت تیم شما، همه مردم شهر مقصر نیستند، مشکلاتتان را با مربی تیم حل کنید.

علیرضا لبش - جام جم