کاش اخلاق را تمرین کنیم

نامحدود بودن فضای مجازی و همین ناشناخته بودن هویت افراد باعث شده بی‌اخلاقی در آن رواج پیدا کند. بعضی از توهین‌ها آن‌قدر زشت است که نمی‌توان تحملش کرد. انگار نه انگار این مردم میراث‌دار فرهنگی کهن هستند؛ فرهنگی که پایه‌های انسانی و اخلاقی سازمان ملل را ریخت، اما حالا از این فرهنگ قابل اعتنا و احترام، چه مانده؟ در کوچه و خیابان در دعواهای معمولی رانندگان، چه ادبیاتی ردوبدل می‌شود؟ آنها که برای مصدومیت ناخواسته رونالدو، پایت فرانسوی را به رکیک‌ترین دشنام‌ها گرفته بودند، آیا می‌دانستند مردم فرانسه به احترام فوت یک سینماگر محترم ایرانی، صفحه‌ای ساخته‌اند و پای برج ایفل برای او شمع روشن کرده‌اند؟ چه بر فضای مجازی ما می‌گذرد و در این فضای لایتناهی، تا کجا خود را آزاد می‌پنداریم و اصلا آزادی را در چه می‌بینیم؟ کاش آنها که فحاشی را جسارت تلقی می‌کنند، کمی به ایران و ایرانی فکر کنند و برای هموطنان بافرهنگ خود احترام قائل باشند. مردمانی از این سرزمین کوشیده‌اند تا نام ایران به عنوان دیاری قابل احترام و نام ایرانی به عنوان سرآمد مردمان عالم، مودب و محترم مطرح شود. و این عده با همین چند کلمه زشت، همه این پیشینه را نشانه رفته‌اند؛ اتفاقی تلخ که دامنه‌اش به دیگر حوزه‌ها هم کشیده شده و متاسفانه اخباری غیرانسانی و غیراخلاقی می‌شنویم که همگی آبروی ایران را به مخاطره می‌اندازند. کاش همه ما اخلاق را تمرین کنیم. در ورزش، فرهنگ، اقتصاد، سیاست، جامعه و فضای مجازی.

علی جوادی
دبیر گروه ورزش