آمل و ماجرای یک عکس نوشت

شرح عکس کوتاه بود؛ اما یک دنیا تعبیر و معنای منفی را متوجه مردم شهرم می‌کرد. شهری که به مردم و فرهنگش افتخار می‌کنم. اما آیا حقیقت این عکس بویی از اغتشاش داشت؟! عادت دیرینه مردم آمل برای فرار از تابستان غیرقابل تحمل شهرهای شمال ایران، سفر آخر هفته به ییلاقات پرشمار جاده هراز است.

بخش قابل توجهی از مردم آمل در این ییلاقات جایی برای خود و خانواده‌شان مهیا کرده‌اند تا لااقل در روزهای آخر هفته از شر گرمای مزاحم تابستان راحت باشند؛ گرمایی که وقتی با رطوبت بالای هوا آمیخته می‌شود، نفس کشیدن را هم سخت می‌کند. آملی‌ها در تعطیلات عید سعید فطر هم قصد داشتند از این فرصت برای سفر به ییلاق استفاده کنند که متوجه شدند باید در شهرشان حبس شوند چون سفر مسافران پرشمار به شمال، مهم‌تر از نفس کشیدن آنهاست. مردم نجیب شهرم به اغتشاش متهم شدند بی‌آن‌که طغیان کرده باشند.

آنها فقط می‌خواستند به همان اندازه مردم پایتخت، از تعطیلات خود بهره ببرند. گمان نمی‌کنم حق حیات، محدود به بخشی از مردم ایران باشد و همه حق دارند به یک اندازه از طبیعت زیبای ایران استفاده کنند و مردم آمل فقط همین عدالت را جست و جو می‌کردند. فضای مجازی ناخواسته ظلمی بزرگ به مردم شهرم روا داشت و مردمی را به «راه بستن» متهم کرد که کوچک‌ترین علائمی از خشونت در خود ندارند. آنها فقط می‌خواستند در جایی که هوای بهتری دارد، راحت‌تر نفس بکشند و از حق طبیعی‌شان استفاده کنند.

بهرام خیری/ جام‌جم