این فولک ـ پاپ دوست داشتنی

این که چگونه یک خواننده و گروه موسیقی با آن که زبان ترانه‌هایش زبان رسمی و اکثریت مردم کشور نیست اینچنین مخاطبانی فراگیر برای خود دست و پا می‌کند، ریشه در چند نکته مهم دارد.

1ـ رحیم شهریاری به عنوان خواننده، یکی از باهوش‌ترین شخصیت‌هایی است که در این چند سال دیده‌ام. او ذائقه نسل جوان را بخوبی می‌شناسد، اما این شناخت به تنهایی نمی‌تواند تضمین‌کننده موفقیت و اقبال مردم باشد. شهریاری 25 سال است که ردیف‌های سنتی موسیقی اصیل آذربایجان را با ساز «گارمون» می‌نوازد، او می‌داند عقبه آنچه در روی صحنه اجرا می‌کند چیست، به بیان دیگر راهی را که پیشکسوتان طی کرده‌اند دقیق قدم زده و تجربه‌اندوزی کرده است.

2ـ در روزگاری که بسیاری از خوانندگان و گروه‌های موسیقی فکر می‌کنند با موسقی پاپ و چهارتا شیش و هشت پشت هم انداختن می‌توانند مخاطب دست و پا کنند، گروه آراز و رحیم‌خان شهریاری سراغ فولکلورهای آذری رفتند و با ارائه جدیدی از آنها که ذائقه امروزی هم می‌پسندد، توانستند نسل جوان را بخوبی در میان مخاطبان خود قرار دهند.

3ـ آراز و شهریاری نمونه خوبی از حضور جدی گروه‌های موسیقی با اتکا به بخش خصوصی هستند. بر خلاف بسیاری از چهره‌ها که وقتی خبرنگار و رسانه را می‌بینند یاد فقدان حمایت‌های دولتی و اختصاص نیافتن بودجه مناسب به موسیقی می‌افتند و آه و ناله‌شان به هوا می‌رود، شهریاری نشان داده است حتی می‌توان بدون اتکا به بودجه دولتی و امکانات خاص و با هوشمندی در برقراری ارتباط با مخاطب و جذب اسپانسر، خیلی از نشدنی‌ها و دست‌نیافتنی‌ها را یافت و شدنی کرد.

4ـ ترکیب موسیقی شاد با پیام‌های اصیل و اخلاقی که ریشه در سنت‌های آذربایجان و فرهنگ مردمی‌ و پیشینه تاریخی دارد، محتوایی را تولید می‌کند که می‌تواند الگویی برای دیگر خوانندگان در استان‌های مختلف کشور با خرده فرهنگ‌های گوناگون نیز باشد. بسیارند چهره‌هایی که با موسیقی چهارمحال، موسیقی گیلکی، موسیقی بندری و... می‌توانند در چارچوب‌های تعریف شده فعالیت کنند که یکی از همان نمونه‌ها در کنار گروه آراز، گروه لیان از بوشهر است که آن هم در داخل و خارج از کشور توانسته موفقیت‌هایی را کسب کند.

سینا علی محمدی - دبیر گروه فرهنگ و هنر