ماه عسل که گذشت، ورق برگشت

امید دیگر آن سرحالی و شادابی را نداشت. دنبال هر بهانه‌ای بود تا آرامش من را بر هم بزند. نمی‌دانم چرا تندخو و خشن شده بود، شاید برای قرص‌های لاغری بود که مصرف می‌کرد. به هر حال تغییر رفتارش را به وضوح احساس می‌کردم. از من پیش مادرش بد گفته بود و من نیز ماجرا را با پدر و مادرم در میان گذاشتم و این مساله امید را بسیار عصبانی کرد و کاری کرد که انتظارش را نداشتم.

بداخلاقی‌ها و رفتار نادرست امید را تحمل می‌کردم و دم نمی‌زدم. به هر طریق ممکن ماجرا را از خانواده‌ام پنهان می‌کردم. تا این که یک روز برادرم سعید به خانه ما آمد و از شانس بد من شب قبلش با امید بحثمان شده بود و آثارش هنوز بر صورت و بدنم پیدا بود. سعید خیلی ناراحت شد و یکراست رفت سرکار همسرم و با او درگیر شد. دعوای آنها بالا گرفت و پدر و مادر من و پدر شوهر و مادر شوهرم هم وارد ماجرا شدند. خانه کوچک ما شده بود میدان جنگ و همه کاسه‌ها و کوزه‌ها سر من شکسته شد! پدر و مادرم دست مرا گرفتند و با خود بردند و امید نیز با خانواده‌اش رفت. و حالا با دستور قاضی برای بازسازی بنای سست زندگی مشترکمان به مرکز مشاوره مراجعه کرده‌ایم. ولی فراموش کردن اتفاق‌های تلخ و آغازی دوباره برای هر دوی ما سخت است.

بسیاری از زوجین بخصوص آقایان پس از ازدواج و تشکیل زندگی مشترک، تغییراتی در رفتارشان پیدا می‌شود که علت تغییر آن را بار مسئولیت زیاد زندگی و مشکلات ناشی از آن، تغییر معیار‌های افراد و گاهی حس تنوع طلبی مردها می‌توان دانست. زوجینی که دوران نامزدی را با رفتاری احساسی و با شیب تند گذرانده و بدون شناخت کافی نسبت به طرف مقابلشان، پای در یک زندگی مشترک گذاشته‌اند، پس از گذشت مدتی، تازه متوجه مشخصه‌های بسیار متفاوت همسرشان می‌شوند و اینجاست که اختلالات و ناسازگاری‌ها بین زوجین آغاز شده که در ادامه با دخالت‌های بی‌مورد والدین شدیدتر هم می‌شود که البته والدین در برخی موارد می‌توانند کمک‌کننده و بهبود بخش این روابط باشند و نقش میانجیگری را در زندگی زوجین ایفا کنند.

سید محمد شاهچراغ