عبدالملکی: شاید تیرانداز شوم

حرف از سارا عبدالملکی، بازیکن سابق تیم ملی راگبی، بازیکن و مربی هندبال و دانشجوی رشته تربیت بدنی است که 29 دی‌ماه سال قبل در راه بازگشت از کرمانشاه به تهران با واژگونی ماشینش بشدت آسیب دید. خانواده‌اش با کمک‌های مردمی از پس مخارج سنگین بیمارستان برآمدند و سارا را به خانه بردند. حالا هم به قول مادرش با همان کمک‌های مردمی هزینه فیزیوتراپی، دارو و ادامه درمان او را می‌دهند؛ درمانی که به قول پزشکان شاید پنج سال طول بکشد تا سارا بتواند از روی ویلچر بلند شود. با این حال مادر سارا با همین هم خوشحال است: «سارا قبلا نمی‌توانست روی ویلچر بنشیند، اما حالا می‌نشیند. درد هم ندارد. پیشرفت در این حد واقعا خوشحال‌کننده است.» دختر پرشور دیروز، این روزها خدا خدا می‌کند تا دوباره به روزهای قبل برگردد. برگردد تا دوباره با توپ بیسبال در زمین بدود: «دلم لک‌زده برای آن روزها. روزهای سختی داشتم. ورزش برایم عادت شده بود، اما در این چند ماه نتوانستم ورزش کنم. هر وقت از روی ویلچر بلند شوم، می‌روم سراغ راگبی.» او اما هنوز نمی‌تواند ورزش کند و باید دو ماهی صبر کند: «برای شروع ورزش فعلا دو ماه باید صبر کنم. هنوز گاهی اختیار بالاتنه‌ام را ندارم. با دست‌هایم به‌خاطر پلاتینی که دارد نمی‌توانم وزنه بزنم و خیلی ورزش کنم.» سارا حتی فکر آن را هم کرده. اگر مثل قبل نشود، اما ورزش را کنار نمی‌گذارد. او این بار می‌خواهد تیراندازی را امتحان کند: «هر وقت بتوانم ورزش را ادامه می‌دهم. قبل از این تیراندازی را دوست داشتم و در دانشگاه هم کار کرده‌ام. اگر قرار باشد نتوانم مثل قبل شوم، قرار نیست همیشه ویلچرنشین باشم‌. به خاطر این که دوست ندارم روی ویلچر باشم، تیراندازی را ادامه می‌دهم.»