جنوب شهری ها هم حق دارند

مذاکرات چندی پیش شورای شهر تهران با حضور شهردار و معاونان وزارتخانه های کشور و مسکن و شهرسازی بیش از آنچه درباره اکثریت جامعه یعنی قشر محروم و آسیب پذیر باشد درخصوص چگونگی تصمیم گیری درباره فروش تراکم

کد خبر: ۸۹۷۰

و به عبارت دیگر درباره چند سرمایه دار و سرمایه گذار برج ساز بود یکی از مواردی که آقای اصغرزاده عضو شورای شهر به آن اشاره کرد، سفر جمعی از سرمایه داران مقیم خارج ، برای خرید برجهای نیمه تمام در تهران براساس تبانی و سناریویی از پیش طراحیشده بود.شهردار نیز یادآور شد که در منطقه یک تهران ، حدود3 میلیون مترمربع تراکم به ارزش 5 میلیارد تومان به فروش رفته ؛ در حالی که در21 منطقه تهران فقط 5/2 میلیون مترمربع تراکم فروخته شده است و این بدان معناست که ثروت و سرمایه ساکنان یک منطقه اعیان نشین در شمال شهر تهران ، بیش از تمامی جمعیت ساکن در نقاط دیگر تهران است.این کشف تازه ای نیست و همه از فاصله طبقاتی در کشور و بویژه در تهران اطلاع دارند و می دانند در شرایطی که خانواده های کم جمعیتی در شمال شهر، در خانه ها و ویلاهای چند هزار متری در نهایت رفاه و آسایش و با امکاناتی بیش از مورد نیازشان زندگی می کنند، در جنوب شهر، یک خانواده پرجمعیت مجبور است در اتاقی تنگ و تاریک ، شب را به روز برساند و در موارد فراوانی حتی لقمه نانی برای سیر کردن شکم خود نداشته باشد.ظاهرا کمتر کسی هم به فکر این طبقه است و بیشتر تصمیم ها در هر سازمان و ارگانی ، در نهایت درباره سرمایه داران و پولداران است . به یاد دارم ، یکی از شهرداران قبلی می گفت ، ما از شمال شهری ها می گیریم و خرج جنوب شهری ها می کنیم ؛ اما آیا واقعا چنین کاری صورت گرفت ؛ احداث چند بوستان و آسفالت یکی دو خیابان در جنوب شهر، هرچند اقدامی پسندیده است ؛ اما گرهی از مشکلات بی شمار ساکنان فقیر این مناطق نمی گشاید.ساخت وساز و فروش تراکم ، موضوعی نیست که شهرداری بتواند از آن چشم پوشی کند، بلکه تاکید بر این نکته است که اگر شهرداری از محل فروش تراکم در یک منطقه ،5 میلیارد تومان درآمد دارد، بخشی از آن را به ساخت خانه های ارزان قیمت و واگذاری به بی خانمان ها اختصاص دهد این گروه هم برای خود حقی قائلند آنها هم هنگام برگزاری انتخابات شورای شهر، با علاقه تمام ، پای صندوق های رای حضور یافتند و به آنانی که امروز بر صندلی های شورا تکیه زده اند، رای دادند. قدر مسلم هم این است که تعداد رای دهندگان در جنوب شهر و نقاط محروم ، به مراتب بیش از شمال شهری ها بوده است براین اساس ، اگر فلان سرمایه دار ایرانی مقیم خارج ، که از سالها پیش هیچ نقشی در پیشرفت شهر و دیار و زادگاه خود نداشته است و اکنون مصلحت را در این دیده که برای افزودن بر پول و سرمایه خود احتمالا به طور موقت به درون بیاید و برجهای نیمه ساز را بخرد و پس از تکمیل ، هر واحد آن را با قیمتهای گزاف و سرسام آور بفروشد، از او بخواهند در ازای امکاناتی که در اجرای هدفهایش در اختیار او قرار می دهند، قدمی هم در راه کمک به مستمندان بردارد سود برج سازی و پولی که از این راه به جیب سرمایه دار مقیم خارج میریزد، آنقدر زیاد است که مجبور خواهد بود این پیشنهاد را با کمال میل بپذیرد امیدواریم در جلسه های آینده شورای شهر، ضمن اتخاذ تصمیم درباره برج سازان و سرمایه داران ایرانی خارج از کشور، دقایقی را هم به بررسی مسائل و مشکلات مردم جنوب شهر اختصاص دهند آنها هم حق و حقوقی دارند که باید مورد توجه قرار گیرد.