مواد لازم فقط انار

کار دانه کردن انارها وقتی سخت‌تر می‌شود که بخواهید رب‌تان یک دست شیرین یا یک دست ترش شود، آن وقت باید انارهای شیرین را در یک ظرف جدا و ترش را در ظرف دیگر دانه کنید و هر کدام را جدا بپزید، اما اگر قصد دارید رب مورد نظرتان ملس شود که چه بهتر، نیازی به جدا کردن انارها و تست زدن آنها نیست.

انارها که بعد از چند ساعت تلاش بی‌وقفه اعضای خانه و همسایه دانه شد، باید تمیز شسته شود و آن‌قدر در آبکش بماند تا خوب خشک شود، بعد نوبت آبگیری است، باغداران که هر سال قصد تولید رب انار دارند، میله آهنی بلند پنج پری را طراحی کرده‌اند که به دلر متصل می‌شود. آنها میله را در ظرف بزرگ و عریضی که دانه‌ها را در آن ریختند، قرار می‌دهند و مانند همزن آن را می‌چرخانند؛ آب انار را که گرفتند، موقع عبور از صافی است.

دانه‌ها باید پشت صافی بماند و آب انار به مقصد قابلمه روانه شود. البته این بخش سخت‌ترین و پرمشقت‌ترین قسمت رب پزی است و زور بازوی مردانه می‌خواهد اما مفری بر آن نیست و راهی است که باید رفت.

و در مرحله آخر، دیگ یا قابلمه آب انار را باید روی اجاق بزرگ گذاشت و زیر آن را زیاد کرد، آن‌قدر که بجوشد و رو به غلیظی برود. بعد هر چند دقیقه یک بار آن را هم زد تا ته نگیرد. این مرحله بسته به میزان اب انار از دو تا هفت ساعت ادامه دارد. رب نباید آنچنان غلیظ باشد که محکم به قاشق بچسبد نه آنچنان روان که در قاشق بند نشود. این بخش فوت کوزه‌گری است و در نوشته‌ها نمی‌توان آن را مشهود کرد.

رب انار نه نیازی به نمک دارد و نه شکر و نه هیچ ماده افزودنی، رب تمام خوشمزه بودنش را مدیون انار است و بس. زنان ایرانی ساکن شهرهای کویری که انار جزو محصولات کشاورزی پاییزشان است، قطعا رب می‌پزند، با انارهایی که از سرما دلشان ترکیده، با آن بخش سالم انارهای گندیده از گرما و بی‌آبی و با انارهای ریزغیرقابل فروش.

زنان خوش‌ذوقی که همه این راه سخت را می‌روند تا موقع درست کردن فسنجان، با چند قاشق رب انار، هوش از سر این و آن بپرانند و آب به دهان جماعتی راه بیندازند. سالاد رب انار با طعم پسته و بادام و فندق و کمی هم به، بستنی معجون انار با رب، فالوده شیرازی با رب و البته مرغ شکم پر با رب انار فراوان. رب انار گران‌بهاترین ماده هر مطبخ ایرانی است که هر آشپزی قدر آن را
خوب می‌داند.