باز این چه شورش است...

این داستان شورانگیز، حکایت جانفشانی‌های دلباختگانی است که در مسیر رسیدن به محبوب حقیقی دل از کف دادند و رسم عاشقی را به دیگران آموختند.

امام حسین و قیام شورآفرینش نه تنها الهام‌بخش بسیاری از حرکت‌های شیعی از گذشته تاکنون بوده است بلکه برای بسیاری از ظلم‌ستیزان عالم هم که هر کدام به لحاظ فکری وابسته به یکی از مکاتب دینی و فلسفی جهان امروز بودند، درس‌هایی از فداکاری، مقاومت، ایثار و از خودگذشتگی و... داشته است. بسیاری از انقلابیون بزرگ دنیا به استناد آثار و تالیفاتشان در میدان مبارزه با ظلم و طاغوت هم درسی از شجاعت و مقاومت از مکتب حماسی کربلا گرفته‌اند. بنابراین جای شگفتی نیست که بسیاری از پیروان دیگر ادیان هنگام برگزاری مراسم عزاداری با کاروان سیاهپوشان همراه شوند و مثل دیگر دوستان و پیروان اهل بیت در عزاداری‌ها شرکت و در صف دریافت نذری‌های محرم قرار گیرند تا بهره‌ای از این احسان ببرند.

در ایام سوگواری محرم در شهرهای شیعی سرهر کوچه و برزنی، خیمه عزا برپا ست و هر کس به قدر وسع و توان خود در محافل پذیرای قدوم عاشقان ابا عبدالله است. با تامل که نگاه کنیم درمی‌یابیم که سال به سال تعظیم شعائر حسینی شکوه بیشتری پیدا می‌کند. این شور البته در ایام سوگواری امام سوم شیعیان فراگیر می‌شود و شرق و غرب عالم را در می‌نوردد. روز عاشورا هر کجای دنیا که باشی مجلس عزای حسین برپاست. حضور در چنین مجالسی آداب و ترتیب خاصی نمی‌خواهد.

فقط کافی است که عاشق باشی و بدانی چگونه می‌شود از قیام غمبارکربلا درس زندگی و آزادگی آموخت و چرا نباید در برابر ظلم سکوت اختیار کرد و چگونه می‌توان رسم پایمردی را فراگرفت و در راه رسیدن به سعادت واقعی جان در طبق اخلاص گذاشت.