غلبه پاک احساس بر وظیفه

خوانش خبر نه در ایران که در اغلب کشورهای دنیا یک کنش رسمی و خشک به شمار می‌رود و لااقل این‌گونه در میان عامه مردم جا افتاده است. گویندگان نیز در پیروی از این اصل، خوانش، رفتار و مشی کاملا رسمی را در پیش گرفته و دنبال می‌کنند و در موسم خواندن خبر، کمتر می‌توان نشانی از احساس و هیجان در چهره و صدایشان سراغ گرفت. با همه این حرف‌ها گویندگان هم انسان هستند و تابع احساس؛ عاطفه‌‌ای دارند که ممکن است تلنگر بخورد و حس مهرورزی و نوعدوستی‌ای دارند که ممکن است جریحه‌دار شود. درست در این بزنگاه است که گاه عواطف انسانی بر مسئولیت‌ها و معذوریت‌های حرفه‌ای و شغلی می‌چربد و عنان اختیار از دست می‌رود و صدا می‌لرزد و اشک جاری می‌شود.

حالت گریه‌ای که برای المیرا شریفی‌مقدم، مجری شبکه خبر هنگام اعلام آمار نهایی کشته‌شدگان ایرانی حادثه منا دست داد و حسی که غلبه کرد و بغضی که شکست و اشکی که جاری شد، در همین بزنگاه و نقطه عطف عاطفی و انسانی رخ داد و کسی هم بر آن خرده نگرفت که همه چیز برآمده از انسانیت بود و پاکی وجدان؛ کسی هم به حساب ریا و تظاهر نگذاشت، که الحق والانصاف چنین هم نبود. نه‌تنها در ایران که در تلویزیون دیگر کشورها هم گاه و بیگاه می‌توان شاهد واکنش نشان دادن‌های مجریان و گویندگان اخبار به خصوص از جنس مونث به خبرهای خاص و متفاوت بود؛ واکنش‌هایی که البته بیشتر در قالب خنده‌های غیرقابل کنترل است تا جایی که حتی لبخند را بر لب مخاطب غافلگیر شده و شگفت‌زده می‌نشاند.

حرکت المیرا شریفی‌مقدم اما یک واکنش طبیعی حسی و عاطفی بود به یک فاجعه انسانی برآمده از بی‌کفایتی و تدبیر نداشتن طایفه‌ای که بر خانه خدا دست یازیده‌اند. واکنشی که نه می‌توان بر آن ایرادی وارد کرد و نه به حساب نفاق و تظاهر گذاشت. گویندگان خبر هم انسان هستند و تابع عواطف.

محسن محمدی

رادیو و تلویزیون