گذر از خشونت به سادیسم

تقریبا بیشتر مخالفان بازی، خشونت بیش از حد آن را نکوهش کرده‌ و همان مباحث «تاثیر منفی خشونت بازی‌ها در رفتار بازیکنان» را مطرح کرده‌اند. البته آزمایش‌ها و نظرسنجی‌ها نیز در چند سال اخیر ثابت کرده‌ است از قضا بیشتر کاربران برای تخلیه خشونت و استرس دنیای واقعی خود سراغ بازی‌های خشن می‌روند نه این‌که خشونت بازی‌ها باعث بروز رفتارهای تبهکارانه در آنها شود.

قطعا تکه پاره کردن هزاران دشمن در فضای بازی که هیچ آسیب فیزیکی به کسی وارد نمی‌کند بهتر از این است که با اعصاب خرد با اولین فردی که دم دستمان رسید، گلاویز شده و همه بدبختی خود را سر او خراب کنیم. حتی گاهی توصیه می‌شود والدین تا حدی اجازه تجربه بازی‌های خشن را به فرزندان خود بدهند، البته به شرطی که خود نیز کنار فرزندشان نشسته و احساساتی را که در او ایجاد می‌شود برایش توضیح دهند.

بازی‌ها احساسات ما را درگیر می‌کنند و هیچ شکی در آن نیست، اما موضوعی که فراموش می‌شود این است که ما به‌عنوان انسان، احساس خشم، ناامیدی و نفرت می‌کنیم و انکار کردن این مساله فقط اوضاع را بدتر می‌کند.

با وجود این، بازی Hatred در مورد ایجاد حس خشم نیست، حتی نمی‌توان بدرستی اعمال کاراکتر را در بازی خشونت‌بار دانست. در واقع بازی یک عنوان سادیستیک است و تعریف یک فرد سادیست با یک فرد خشمگین، زمین تا آسمان تفاوت دارد.

بیماری سادیسم در مورد آسیب رساندن و لذت بردن از انجام این کار است. وقتی شما یک بازی خشن انجام می‌دهید، تمام آن خشونت در جهت رسیدن به چیز دیگری است؛ اما در یک بازی سادیسمی، هیچ هدفی وجود ندارد، شما باید مردم را قتل عام کنید، به انسان‌ها آزار برسانید تا ترس و وحشت برایشان ایجاد کنید و از این کار لذت ببرید.

سادیست بودن در مورد خشن بودن نیست، در مورد ظالم بودن است و هیچ‌کس دوست ندارد چنین عنوانی را یدک بکشد. هر بازی‌ و ایده‌ای باید این حق را داشته باشد تا به عرصه‌ وجود بپیوندد؛ اما لزومی ندارد با در بوق و کرنا کردن آن تبلیغات گسترده برایش شود. پس به احترام انسانیت از بازی کردن Hatred دست بکشید و در شبکه‌های اجتماعی و فضاهای مشابه از آن تعریف و تمجید نکنید.

مجید رحمانی