تلویزیون در ماه رمضان

یک: تلویزیون در تمام این سال‌ها تلاش کرده آثار پرمخاطبی روانه آنتن کند. و در این زمینه گاهی موفق بوده و گاهی هم آنچنان که پیش‌بینی می‌شده موفق نبوده است. ماه رمضان زمانی است که بسیاری از مدیران رسانه، آثار شاخص خود را به آنتن پخش می‌سپارند به این امید که مخاطب با آن ارتباط برقرار کند و از آن لذت ببرد. اما این اتفاق خوب وقتی می‌افتد که رسانه با یک نیازسنجی اصولی، نیازهای اولیه مخاطب گسترده را در نظر بگیرد و برای آن برنامه‌ریزی کند. این برنامه‌ریزی درست و اصولی کمترین توقع مخاطب است که دوست دارد برای نیازهای فرهنگی‌اش انجام شود. در جامعه‌ای که مشکلات اقتصادی و اجتماعی سختی‌هایی را متوجه توده مردم کرده است، طبیعی است که رسانه بکوشد با تهیه برنامه‌هایی از حجم ناملایماتی که گاه مردم با آن دست و پنجه نرم می‌کنند، کم کند. اینجاست که برنامه‌های شاد در هر شکل و نوعش به مذاق مخاطب خوش می‌آید. چه یک سریال طنز مثل پایتخت باشد که مخاطب در طول این سال ها با شخصیت‌ها و خلق و خوی آنها اخت شده و به نوعی به قهرمان تلویزیون بدل شده‌اند و چه برنامه‌های ترکیبی که می‌کوشند به دور از قواعد دست و پا گیر همیشگی فضایی دیگر برای مخاطب پدید آورند. مطمئنا «خندوانه» و آن شکل از برنامه‌سازی می‌تواند الگویی خوب برای دیگر برنامه‌سازانی قرار گیرد که در این حوزه فعالیت می‌کنند. «شادی‌آفرینی» در حوزه رسانه کار بسیار بزرگی است که اتفاقا مدیران نیز به جایگاه شگرف آن واقفند و می‌کوشند با تهیه برنامه‌های مختلف بیش از پیش این مهم را به مخاطب خود هدیه کنند.