لهستان انتحاری می‌آید

دیدار یکشنبه شب ملی‌پوشان کشورمان مثل بازی جمعه شب آنها مقابل آمریکا بی‌نهایت مردم و دوستداران والیبال را شادمان کرد، یک بازی بی‌نقص، کم‌اشتباه و عالی از جانب بچه‌های ما که با همراهی بی‌مثال تماشاگران همراه شد و بواقع نصف این پیروزی را باید به حساب تماشاگران پرشوری گذاشت که با حمایت خود بچه‌های خودمان را به کسب پیروزی تهییج ‌کردند. حمایت آنها باعث شد هم ستارگان حریف زیر بار فشار روحی ـ روانی سردرگم شدند و نمی دانستند چه باید بکنند و هم کادر فنی آمریکا تمرکز خود را از دست داد ‌که نه تعویض‌هایش، نه تایم‌اوت‌هایش و برنامه‌های تاکتیکی‌اش به جایی نرسید.

در چنین شرایطی وقتی حریف پرقدرت، چنین تحت فشار روانی قرار داشت بچه‌های ما با بازی بی‌نقص خود در همه خطوط و اجرای کم نقص برنامه‌های تاکتیکی به هر آنچه می‌خواستند در زمین رسیدند. بچه‌های ما حتی وقتی کمی با خطر پیش افتادن و فاصله گرفتن حریف مواجه می‌شدند خیلی زود به خود آمده و اجازه نمی‌دادند آمریکا خودش را در زمین پیدا کند. در یک کلمه می‌شود گفت تیم ما اجازه نفس کشیدن به آمریکارا نداد و ثمره همدلی، روحیه بالا، همت بچه‌ها، زحمات کادر فنی و حمایت تماشاگران دو پیروزی پیاپی و قاطع مقابل قهرمان دوره گذشته لیگ جهانی بود.

ممکن است این سوال به ذهن علاقه‌مندان به والیبال خطور کند که چرا تیم ما که می‌تواند تا این حد پرقدرت ظاهر شود، در دور رفت چهار شکست پیاپی را متحمل شد؟ حقیقت این است که در کنار بحث مراحل آماده‌سازی تیم همان‌طور که آمریکا در دو بازی خود در تهران تحت فشار روانی قرار داشت ما هم در آمریکا در چنین شرایطی بازی کردیم، علاوه بر این برخی بازیکنان تاثیرگذار ما دچار آسیب‌دیدگی بودند.

یادآوری یک نکته درباره شرایط روزهای گذشته تیم ملی ضروری است همان‌طور که خود ما زمان بازی کردن در تیم ملی از انتقادها ناراحت می‌شدیم، مطمئنا بچه‌های فعلی نیز از برخی انتقادها که بعد چند بازی اول صورت گرفت، ناراحت شدند و به آنها برخورده بود. معتقدم تحت هیچ شرایطی نباید کاری کرد که تیم ملی تحریب شده و زمین بخورد زیرا این تیم متعلق به همه ماست. بنابراین اگر حرفی زده می‌شود صرفا در جهت موفقیت تیم ملی است و این‌که بچه‌ها به خودشان بیایند و توانمندیشان را نشان دهند. بنابراین در کنار این‌که نباید در جهت تخریب تیم ملی حرکت کرد یادمان باشد که انتقادها هم در بازگشت تیم به نقطه اوج خود موثر بود. همان موقع چندبار از من سوال شد من در پاسخ گفتم مسابقات به صورت رفت و برگشت است و این‌که 18 امتیاز در بازی‌های تهران هم در پیش داریم و باید صبر داشت.

با وجود این نباید کار را تمام شده بدانیم و قطعا بچه‌ها حواسشان به این نکته هست، ما چهار بازی مهم دیگر در پیش داریم و در حالی که در روزهای آینده باید دو بازی پیاپی در تهران برابر لهستان برگزار کنیم که به نظر من لهستان بسیار خطرناک‌تر از آمریکاست و این تیم می‌داند اگر در دو بازی پشت‌سر هم به ایران ببازد، از دور مسابقات کنار خواهد رفت. بنابراین در بازی‌های مرگ و زندگی خود انتحاری به مصاف تیم ما می‌آید و نباید از قدرت این تیم غافل بود. از طرفی لهستان برخلاف آمریکا به‌خوبی با فضای سالن آزادی آشناست و مطمئنا از این نظر آسیب‌پذیری کمتری نسبت به آمریکا خواهد داشت. توجه به این نکته ضروری است که لهستان باید به‌درستی آنالیز شود. به عنوان مثال بازیکن موثر آنها «کوراک» که ضرباتش را با ارتفاع بالا می‌زند باید به‌خوبی آنالیز و مهار شود. درست مثل دیگر بازیکنان این تیم. به هر حال تیم ما باید به این نکته ایمان داشته باشد که می‌تواند راه صعود خود را به مرحله فینال هموار کند؛ مرحله‌ای که در آن حریفان حاضر خواهند بود و تجربه بازی با آنها را داریم، هم به آنها باخته‌ایم و هم شکست‌شان داده‌ایم. بنابراین در آن مرحله هم می‌توانیم موفق باشیم و یکی از سکوهای سه‌گانه را از آن خود کنیم.

محمد ترکاشوند - ملی‌پوش سابق و کارشناس والیبال