مکث

از افلاطون تا کُشتی

ارسطو شاگرد افلاطون بود و فلسفه را از او آموخت اما وقتی به مقام استادی رسید، راهی متفاوت از استاد خود در پیش گرفت و انتقادات جدی بر استاد خویش وارد کرد. وقتی از ارسطو پرسیدند چرا این‌همه بر استاد خود می‌تازی، گفت: «من افلاطون را بسیار دوست ‌دارم اما حقیقت را بسیار بیشتر از او دوست دارم»...در مثل جای مناقشه نیست اما می‌توان گفت به طور طبیعی همه ما حمید سوریان را بسیار دوست ‌داریم اما چیزهای دیگری هم هست که باید بیشتر از سوریان دوست داشته باشیم؛ چیزهایی که اگر آنها را دوست نداشته باشیم، بنابر یک مثل فارسی، سنگ روی سنگ بند نمی‌شود.

کد خبر: ۸۰۷۶۵۸

حمید سوریان را همه ما دوست داریم، او بخشی انفکاک‌ناپذیر از خاطرات دوست‌داشتنی ماست. با سوریان و مدال‌هایش بارها و بارها به اوج شادی و غرور رسیده‌ایم. همین جا باید گفت اعتقاد داریم به «سوریان» باید به چشم یک سرمایه ملی نگاه کرد؛ سرمایه‌ای که هنوز هم می‌تواند چند مدال خوشرنگ به کلکسیون افتخاراتش اضافه کند اما...

آنچه پس از این «اما» می‌تواند معنای برابری همه با آنچه سابقه و گذشته در برابر قانون داشته باشد. حمید سوریان و دیگران باید به تصمیمی که گرفته شده، نهایت احترام را بگذارند. عاقبت باید ما به یک جمع بندی برسیم، شایسته ترین فرد برای پوشیدن دوبنده تیم ملی کیست؟ آیا مسابقه انتخابی می‌تواند ملاک مناسبی باشد یا خیر؟ اگر جواب این سوال مثبت است چه بهتر که فراتر از علاقه‌مندی‌های شخصی و جمعی به این تصمیم احترام بگذاریم و بی‌جهت برای خودمان کشتی‌گیر درجه اول و درجه چندم درست نکنیم. این اتفاقی است که همه کشورهای صاحب کشتی در جهان به آن پایبند هستند و در آمریکا و روسیه ملاک برای رسیدن به تیم ملی چیزی فراتر از مسابقات انتخابی نیست و به همین دلیل است که همه آنهایی که در مسابقات انتخابی شرکت می‌کنند با اعتماد به عدالتی که از تشک کشتی بیرون می‌آید؛ با انگیزه کامل در رقابت‌ها حاضر می‌شوند و آن قدر به این شیوه اعتماد دارند که برای گرفتن حق خود نیازی به در دست گرفتن چوب و به دنبال داوران افتادن، ندارند. حقیقت کشتی این نیست که گروهی به طور دائم و ابدی دوبنده را برتن کنند و گروهی دیگر چیزی بیشتر از آدمک در تمرینات نباشند. حقیقت کشتی این است که هر کس توانست حریفان و مدعیان را شکست دهد، در بهترین شرایط بدنی و روحی قرار گیرد و دوبنده تیم ملی حق اوست.