بحران پنهان فوتبال

بحران‌های اقتصادی کنونی فوتبال، دیگر فراتر از مواردی است که به طور عادت در آن ریشه دوانده است، دیگر بحث این نیست؛ چرا ما به دنبال رسیدن به یک سیستم پویا و فعال نیستیم که فوتبال را از یک پدیده هزینه‌بر کنونی به یک صنعت درآمدزا تبدیل کند. بحث کنونی فوتبال این است که اگرچه به روی خود نمی‌آورد اما در تامین این هزینه‌ها هم مانده است. اکنون بحران طلب در باشگاه‌های ما به اوج خود رسیده است. تقریبا همه باشگاه‌های ما با قراردادهایی مواجهند که فقط مبلغ آن چشم نواز است و هیچ اراده‌ای برای پرداخت آن وجود ندارد. درصدهایی که از دریافتی بازیکنان از قرارداد خود منتشر‌شده، خود گویای همه چیز است؛ در حالی که لیگ برتر پایان فصل چهاردهم خود را جشن گرفته است، این حجم از بدهی برای آغاز رقابت‌های دور پانزدهم این مسابقات بسیار ناامیدکننده است . بحران لیگ برتر در بعدی دیگر مضاعف می‌شود، وقتی بدانیم بحران دیگری به نام مالکیت در کمین نشسته است و ما نمود بیرونی آن را در دو تیم مطرح‌تر یعنی پرسپولیس و استقلال شاهدیم، اما بحران مالکیت فقط به این دو تیم محدود نیست و تیم‌های دیگر هم اکنون در یک ابهام بزرگ روزگار می‌گذرانند. تیم‌هایی نظیر راه‌آهن، صبای قم، پدیده، فولاد نوین و... دیگر تیم‌هایی هستند که نمی‌دانند هزینه‌های فصل خود را از کدام منبع باید تامین کنند . خبرهای بد اقتصادی، می‌تواند جامعه فوتبال را نگران کند. با این بحران‌هایی که به اختصار نام بردیم و از کنار آن به تعجیل گذشتیم، آغاز فصل آینده رقابت‌های لیگ برتر با تشکیک فراوان همراه است. آیا تیم‌ها می‌توانند با فراغ بال در فصل نقل و انتقالات حضور داشته باشند؟ آیا تیم‌هایی با این شرایط می‌توانند تیم‌های قدرتمندی در استاندارد‌های یک تیم حرفه‌ای لیگ برتری باشند؟ آیا زمان آن نرسیده است که به شلختگی اقتصادی در فوتبال ایران پایان دهیم؟ آیا از زمان آن نیامده است که بدانیم قرارداد یک تعهد است که همه باید به آن پایبند باشیم؟... شکایت‌هایی که به فیفا می‌رسد نشان از آن دارد که گویا کمی دیر شده است، بلکه هم بیشتر از کمی ...

افشین خماند / دبیر گروه ورزش