«اولیورتویست» های تهرانی

جام جم آنلاین:آرام آرام به صف ماشین های پشت چراغ قرمز نزدیک می شوم و پشت یک پراید دیگر منتظر سبز شدن چراغ. 190 ثانیه زمانی است که باید برای رعایت قانون پشت این چراغ قرمز از زندگی ات بدهی.

کد خبر: ۷۷۹۵۲

وقت هم که طلاست و می شود با آن داد و ستد کرد.
اتوبان ها و خیابان های ما پر از سرگرمی است. اصلا کلا تهران را جوری طراحی کرده اند که در هیچ لحظه ای احساس تنهایی و آرامش را نکنی، نه این که کسی بخواهد شهر را این طور سامان بدهد بلکه خودش این طور ساخته شده است.
مجری رادیو، خبر از جمع آوری و ساماندهی کودکان خیابانی می دهد. اینها همان کودکانی هستند که الان از پنجره ماشین آویزان شده اند. چقدر تعداد شان کم شده!
«اولیورتویست» های شهر ما کم نیستند. براساس آئین نامه اجرای0 سامانده0 کودکان خیابان0 مصوب هیات وزیران، کودک خیابان0 به فرد کمتر از 18 سال که به صورت محدود یا نامحدود در خیابان به سر م0 برد اطلاق م0 شود.
جایی خوانده ام که بیش از سی درصد جمعیت ایران را کودکان و جوانان زیر پانزده سال تشکیل میدهند؛ جمعیتی که بخش بزرگی از آنها زیر خط نسبی فقر زندگی میکنند. این کودکان دیگر برای من غریبه نیستند، هر شب آنها را می بینم. «فاگین» های آنها را نمی شناسم اما آنها دیگر شکل متعلقات خیابان شده اند اگر نباشند خیابان چیزی کم دارد.
خواستم از یکی از آنها عکس بگیرم داشت. تصور کردم به راننده ماشین کناری گل می فروخت اما داشت گوشی موبایل راننده را از پشت شیشه وارسی می کرد. کوچکتر از آن بود که فکر کنم خیالات باطل برای آن گوشی کرده.
انگشتم را که روی دکمه دوربین فشار می دهم نور فلش همه جا را روشن می کند، یادم رفته بود که دوربین را از حالت خودکار خارج کنم، زود به سمت من می آید

-ببینم چطوری افتادم.
چه جالب او هم می داند که دوربین دیجیتال یعنی چه؛
ظاهرا بیش از 100 میلیون کودک خیابانی در جهان وجود دارد که بنا بر آمار یونسکو سهم ایران از این تعداد حدود 400 هزار نفر است.¹ مطابق آماری که مدیر خانه سبز، وابسته به معاونت شهرداری تهران، ارائه داده بین 25 تا 30 هزار کودک خیابانی در تهران به سر میبرند.
اما اگر آمار یونسکو درست باشد و در حالی که تهران (با حدود 10 میلیون نفر) تقریبا یک هفتم جمعیت کشور را در خود جای داده، و با توجه به حاشیههای پرجمعیت این شهر و دیگر معضلاتش، تعداد کودکان خیابانی آن باید به مراتب بیشتر باشد.
برای خرید به یکی از پاساژها می روم ، نگاهم را تعداد دیگر از بچه هایی که میانگین سنی آنها به زحمت به ده سال می رسد می دزد. دختر بچه هایی کوچک با صورتهای زرد و لباسهایی کثیف و مندرس با یک دسته فال حافظ کنار هم نشسته اند. با هم پچ پچ می کنند. رویای کودکشان پوشیدن کفشهایی پاشنه بلند است که حداقل با صدای پاشنه آن ابراز وجودی بکنند.
واقعا تعداد آنها چقدر است، جای دیگری نیز خوانده بودم که بیش از نود میلیون جمعیت شناسنامه دار در کشور وجود دارد و خیلی ازشناسنامه ها باطل نشده است.
این نوشته مربوط به زمانی است که مطابق دادههای مرکز آمار جمعیت کشور حدود 70 میلیون نفر برآورد میشود. وجود بیش از 20 میلیون شناسنامه باطل نشده هرگونه آمار مربوط به ترکیب جمعیت و مسائل اجتماعی را تا حدودی مخدوش و بیاعتبار میکند.² در فاصله تیرماه سال 83 تا مرداد سال جاری مددکاران اجتماع0 موفق به شناسای0 و جمع آور0 14 هزار و 205 کودک ب0 سرپرست و بدسرپرست از سطح خیابان ها و پایانهها0 شهر تهران شدند.³
اما همانطور که مقامات بهزیستی معترفند برای شناسایی و ساماندهی کودکان خیابانی همکاری نهادهای مختلفی، از جمله نیروهای انتظامی، قوه قضاییه، شهرداری، وزارت بهداشت و.... ضروری است.
اما کودکان خیابانی خود قربانی نابسامانیهایی چون فقر و بیکاری هستند و مشکل با جمعآوری و ساماندهی آنها به پایان نمیرسد.