مرتضی آخوندی عکاسی که توانست آخرین لحظه وداع خانوادههای داغدار میناب را ثبت کند، از جزئیات آن روز خاص میگوید
آگهی
آداب در آغوش گرفتن فیلمها
بعضی فیلمها دروغند، دروغی بزرگ. اما برخی دیگر راست میگویند آنقدر که نمیتوانی بفهمی کدام واقعی ترند؛ زندگی یا فیلم. نمیتوانی بفهمی کدام بهترند و باید شبیه دیگری شوند، خیال یک فیلمساز یا زندگی معمولی. فیلمهایی هستند که شلوغ میکنند، سر و صدا میکنند، همه چیز را در مشت خود میگیرند، میترسانند، هیاهو میکنند، احساساتی و برونگرا هستند و بشدت میخندانند. برخی دیگر اما غمگیناند، افسرده و تنها، برخی هم در عالم ماورا به سر میبرند و دیر میشود شناختشان.
می توان این خصوصیات را باز هم ادامه داد، درست مثل خصوصیات آدمیان، برخی شوخند و عدهای آرام، برخی مهربانند و عدهای خشمگین، برخی صمیمیاند و زود به دل مینشینند و برای آشنا شدن و صمیمیت با برخی دیگر باید صبور بود. فیلمها آنقدر شبیه آدمها هستند که میتوان عاشقشان شد، به خانه بردشان و مدام نگاهشان کرد، عکسشان را به دیوار اتاق زد و حتی شبها خوابشان را دید. بغل کردن فیلمها با این اوصاف کار آنچنان غریبی نیست. نفرت داشتن از فیلمها هم همینطور، آنچنان که به نظر میآید عجیب نیست.
فیلمها را در آغوش بگیرید. مجموعهای از بهترینهای سینما را جمعآوری کنید. فیلمهایی که دوست داشتهاید و روزی در یک سینما ـ حتی به بهانهای غیر از خود فیلم ـ برای شما خاطره شدهاند، آنها را نگه دارید که عاشقتان کردهاند، امید دادهاند، زندگی را برایتان جور تازهای معنا کردهاند، آنها باعث شروع شدهاند، چرا که شروع همیشه زیباست. هر وقت دچار افسردگی شدید، زندگی پر ملال شد ضیافتی از نامها و آدمها بسازید، لحظههای خنده و گریه، دعوا و آشتی، نگاه و غربت... درست مثل یک مهمانی بزرگ، جشنواره راه بیندازید. لباسهای خوبتان را بپوشید، حسابی تیپ بزنید و در جشنوارهای خانگی ضیافت فیلم دیدن راه بیندازید. جشنواره شخصی خود را درست کنید که همه فیلمهایش خوب است، تضمینی و مطمئن نه نچشیده و مشکوک.
علیرضا نراقی
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
وقتی «جوکر» هم دیگر جواب نمیدهد
چرا تاکشوها و رئالیتیشوهای نمایش خانگی ماندگار نمیشوند؟
گفت و گو
نادر فریادشیران در گفت و گوی اختصاصی با جام جم آنلاین؛
۱۶ نفر را با خودم به جام جهانی نمیبردم / فرانسه، شانس اول قهرمانی
بهروز سلطانی در گفت وگو با جام جم آنلاین.