فیلسوف درس‌نخوانده

در کلام آقا کلام هم اگر ریز شویم از این دست حرف‌ها زیاد است. آدمی که آرزوهایش را برای خودش نگاه داشته و برای کسی تعریف نمی‌کند، مردی که در قیافه هر آدمی که صبح هنوز غرق خواب است که برای کار می‌رود، خودش را در آینه تصویر می‌کند، مثل همه آنهایی که وقتی شب به سر کار می‌روند، خستگی را به خانه می‌برند.

او یاد گرفته است که فکر کند و این تفکر خود فلسفه است؛ حال چه‌باک این کلام از زبان آقا کلام بیرون بیاید؛ مردی که سرویس‌های یک روزنامه را نظافت می‌کند.

بر عکس آن که آقا کلام می‌گوید؛ زندگی هر چقدر هم تلخ، هر چقدر هم بی‌اوج... باز هم به شنیدن، خواندن و نوشتن می‌ارزد. یادمان نرود همین مرد با همه ناملایمت‌هایی که در زندگی‌اش دارد، توانسته در جنگ مقابل همه سختی‌ها برنده بیرون بیاید و گلیم خودش را از آب بیرون بکشد.

زندگی همین‌اش برد است دیگر. این که از امکاناتی که در اختیار داری بهترین استفاده را ببری و در حد توان پیروز شوی. برای همین است که ما دوست داریم او از زندگی اش بیشتر و بیشتر بگوید و حتی بیشتر دوست داشتیم که آرزوهایش را بشنویم. به او اطمینان می‌دهیم که هیچ کس به آرزوهای او نخواهد خندید، همه برای رویای او احترام کامل داریم؛ چرا که اطمینان داریم که آرزوهای او جدی‌تر از آرزوهای ماست؛ شک نداریم.

افشین خُماند