تعهدات عکاسان حیات وحش

این پرسش را با آرش یکدانه که نمونه‌های چندی از عکس‌های ایشان در کتاب‌های پرنده‌نگری در ایران، ردپا و آثار جانوران، پرنده‌های شکاری و سهره‌های ایران منتشر شده، مطرح کردیم.

وی معتقد است عکاسی از حیات وحش همانند هر فعالیت انسانی دیگر به نوعی برداشت از طبیعت است و لذا رعایت یکسری اولویت‌ها را طلب می‌کند. یکدانه افزود: امروز رعایت دستورالعمل‌ها و قواعد حرف اول را در عکاسی می‌زند.

رعایت فاصله مجاز از گونه‌های مختلف، زمان‌های مجاز برای مراجعه به زیستگاه‌ها، شگردهای عکاسان برای جلب سوژه موردنظر مثل پخش صدا و عدم آسیب به بافت گیاهی یا خاکی منطقه از جمله اصولی‌ترین مسائلی است که هر عکاس حیات وحش باید آنها را رعایت کند. یکدانه در ضمن به تعدادی از دستورالعمل‌های عکاسی حیات وحش اشاره کرد که اشاره به آنها خالی از لطف نیست:

1 ـ استفاده از روش‌های جذب سوژه برای گونه‌های کمیاب و در معرض خطر انقراض به هیچ وجه توصیه نمی‌شود؛ هر چند ثبت این موارد جاذبه زیادی هم برای هر عکاس به همراه دارد.

2 ـ رعایت فاصله ایمن با پرندگان بویژه زمانی که لانه فعال است یا کلونی در محل وجود دارد یا حتی رعایت فاصله از مکان‌هایی که پرندگان برای تغذیه به آنها وابسته هستند برای هر عکاس ضروری است.

3 ـ هیچ‌گونه دخالت و مزاحمتی در چرخه طبیعی زندگی موجودات زنده نباید ایجاد شود.

4 ـ عکاسان حیات وحش به هیچ وجه مجاز نیستند فشاری بر زندگی طبیعی حیوانات به‌عنوان سوژه عکاسی وارد کنند.

5 ـ از فناوری حتما باید برای کاهش استرس بر حیوانات استفاده شود. این یعنی اگر لنز مورد استفاده لنزی است که فاصله نزدیک را به یک سوژه آسیب‌پذیر طلب می‌کند، عکاس باید حتما لنز را عوض کند تا فاصله ایمن از سوژه رعایت شود.

6 ـ استفاده از جاده‌های دسترسی محیط‌های حفاظت‌شده و نه صد البته تعدی به حریم‌هایی که محل گذر انسانی نیستند باید در اولویت باشد. در صورتی که عکاس از مسیرهای تعیین شده خارج شود، به هیچ وجه نباید به خود اجازه دخل و تصرف در محیط را دهد.

7 ـ عدم استفاده از موادی که بتواند هر گونه آلودگی میکروبی یا حتی فلزات سنگین را به محیط زیست موجودات وارد نماید و چندین و چند مورد دیگر که همه آنها در راستای احترام به طبیعت است.