روان شکافی

درمان با رفتاردرمانی

رفتاردرمانی نوعی نظریه در حوزه روانشناختی است که دارای تکنیک‌ها و فنون مختلفی برای برطرف کردن مسائل و مشکلات افراد است. رفتاردرمانی، بویژه در حوزه مشکلات و مسائل کودکان کاربرد فراوان دارد و علاوه بر آن در اختلالاتی از قبیل ترس‌های مرضی و انواع فوبی، مشکلات رفتاری، نداشتن اعتماد به نفس، نداشتن رفتار قاطعانه و مهارت‌های جرات‌ورزی، برخی از انواع وسواس و... به کار می‌رود.

کد خبر: ۷۶۴۲۹۸

گام اول، تشخیص علائم است که همواره به اقدامات بموقع کمک می‌کند. اگر شما علائمی دارید که هم از لحاظ جسمانی شما را درگیر کرده و هم از لحاظ روانی با مساله‌ای روبه‌رو شده‌اید که در روابط فردی، بین فردی و عملکرد اجتماعی، شغلی و تحصیلی خود با مشکل روبه‌رو شده‌اید، لازم است حتما برای درمان و بهره‌برداری از کمک‌های حرفه‌ای اقدام کنید. برخی از این مشکلات با پاسخ دادن به این سوالات مشخص می‌شود:

آیا از صحبت کردن در جمع هراس دارید؟

این روزها دلشوره دارید و دچار نگرانی‌های بی‌دلیل هستید؟

آیا مشکل خوردن و آشامیدن کنترل نشده دارید؟

احساس درماندگی و بی‌کفایتی می‌کنید؟

در تمرکز و انجام کارهایتان ناتوانی دارید؟

از انجام کارها خسته شده و بی‌انرژی هستید؟

در گام دوم، لازم است تا هدف شما از مراجعه به روان‌شناس مشخص شود تا مسیر درمانی درست تعیین شود. در گام سوم، مشخص می‌شود فرد مراجعه‌کننده با توجه به اهداف تعیین شده در چه مرحله‌ای است و چه رفتارهایی را باید یاد بگیرد یا فراموش کند. درمان‌گر رفتاری، حوادث و رویدادهایی را که اکنون در این نقطه مکانی خاص جریان دارد به دقت بررسی می‌کند. در گام چهارم، تکنیک‌های متناسب با مشکل فرد و روحیات و توانایی فرد و امکاناتی که در اختیار اوست انتخاب می‌شود و در گام پنجم، باید مشخص شود کدام‌یک از تکنیک‌های انتخابی بهترین اثربخشی را دارد. اهم این تکنیک‌ها عبارتند از:

خاموش کردن یا حذف رفتار: تضعیف تدریجی یا حذف یک پاسخ که از راه تقویت نکردن آن صورت می‌گیرد. هرگاه رفتار هدف روی دهد، می‌توان با حذف رویدادهایی که بسیار خوشایند است، آن رفتار را از بین برد.

حساسیت‌زدایی منظم: این روش با تکنیک تنش‌زدایی یا آرامش عضلانی و روانی ارائه می‌شود و مشکل مرحله به مرحله برطرف می‌شود.

جرات‌آموزی: در این تکنیک سعی می‌شود با تنظیم برنامه‌ای عملی و سنجیده، قدرت اثربخشی و نظارت فرد را بر محیط خود افزایش دهیم و از این راه، دامنه خاستگاه‌های لازم برای تقویت رفتار مطلوب را گسترده‌تر کنیم.

حل مساله: منظور از حل مساله، یک فرآیند رفتاری است که فرد می‌آموزد چگونه مسائل خود را حل و موثرترین شیوه پاسخگویی را اتخاذ کند.

مهارت‌های مقابله‌ای: در این تکنیک شیوه‌های رویارویی با مشکلات به طرق مختلف و در شرایط گوناگون به درمان‌جو آموزش داده می‌شود.

الگوسازی: فرد با مشاهده افرادی که رفتار سازگارانه نشان می‌دهند، آن رفتار را یاد می‌گیرد و راهکارهای مدارا نیز به او آموزش داده می‌شود.