سرسبز همچون شمعدانی
خانه صخرهای صفایی دارد که حتی هتل پنج ستاره هم ندارد. در خانه صخرهای، تو میروی توی دل کوه و خیره میشوی به مخلفات درون دلش، انگار مثل پدر ژپتو رفتهای توی شکم نهنگ. توی دل کوه خنک است و خواب تابستانیاش میچسبد، زمستانها هم آغوش کوه باید گرم باشد و دیدن باد و باران از پشت این پنجره چوبی مثل آن خواب تابستانی بچسبد.
کوه باید جای راحتی باشد و البته جایی امن، چون اگر نبود این شمعدانی سبز این طور با طراوت پای پنجره نمیایستاد. کوه اگر جای راحتی نبود، این بوته قهوهای از دلش بیرون نمیزد و از بلندای کوه به دشت خیره نمیشد. کوه جای خوبی است چون تکهای از طبیعت است و طبیعت همیشه خوب است، اما خوبتر از آن گیاهان مقاوماند که این چنین از دل سختی بیرون زدهاند و زنده ماندهاند.
گفت و گو
