گزینه‌های دیگری برای تماشا

خب فوتبال، فوتبال است و در هر شرایطی برای همه جذاب‌تر از بقیه رشته‌ها. شهرآورد تهران هم به شکل سنتی مهم‌ترین اتفاق داخلی ورزش ما محسوب می‌شود و همه یک روز باید موضع خود را مشخص کنند که در کدام سوی مرزی قرار دارند که یک سوی آن استقلالی‌ها ایستاده‌اند و در سوی دیگر آن پرسپولیسی‌ها.

اما اگر بخواهیم با تامل بیشتری به این پرسش پاسخ دهیم، باید بگوییم که از نظر جذابیت که به طور حتم بازی والیبال یادشده، در سطح والیبال یک بازی جذاب بود، ولی از همین حالا می‌توان حدس زد که شهرآورد مثل بازی‌های گذشته در سطح فوتبال هم یک بازی کسل‌کننده و حوصله سر بر خواهد بود.

...اما از نظر اهمیت بازی هم در دیدار شهرداری ارومیه و متین ورامین، ملی‌پوشان والیبال ایران در دو سو قرار می‌گیرند، ملی‌پوشانی که تا همین چند ماه قبل،برای قرار گرفتن بین چهار تیم اول جهان می‌جنگیدند و در بازی‌های آسیایی به مدال طلا رسیدند، اما این حقیقت دارد که سال‌هاست ترکیب اصلی تیم ملی بر اساس استقلال و پرسپولیس چیده نمی‌شود.

اما با مجموع همه این حرف‌ها، باز هم شهرآورد از نظر توجه و اقبال عمومی نه‌تنها بیشتر از بازی شهرداری ارومیه با متین ارومیه که از همه مسابقات داخلی دیگر پیش است. هنوز هم که هنوز است که قبل از مسابقات سراغ بازیکنان سابق این دوتیم می‌روند تا با مرور خاطرات آن ثابت شود که شهرآورد روزگاری کیا و بیایی داشت و می‌تواند به لطف آن سابقه هنوز هم ارج و قربی داشته باشد.

اما خودمان را گول نزنیم، در شرایطی که نه پرسپولیس در اوج است و نه استقلال؛ دل بستن به این بازی و انتظار یک بازی تماشایی داشتن یک مثبت‌بینی افراطی محسوب می‌شود. شاید زمان آن رسیده که به این دو تیم بفهمانیم حالا گزینه‌های دیگری هم برای تماشا وجود دارد و اگربه خودشان نیایند و شیوه حضور در شهرآورد را تغییر ندهند، روزی می‌رسد که سوال ابتدایی دیگر قیاس مع‌الفارق محسوب نمی‌شود، حتی در همان نگاه اول!

مهیار آذر / جام‌جم