فوتبال، تشنه نظارت

روزی علی کفاشیان در ماه‌های آغازین ریاستش در فدراسیون فوتبال، در حالی که به صندلی ریاست تکیه داده بود، مجموعه تحت مدیریتش را به آکواریومی تشبیه کرد که هیچ اتفاقی در آن پنهان نمی‌ماند، دریغ که تعبیرش ناقص بود و با وجود قرار داشتن در چنین آکواریومی بزرگ و مورد توجه، هیچ‌گاه آنچنان که باید خود را ملزم به پاسخگویی صریح و شفاف به افکار عمومی ندانسته و نمی‌داند و سعی می‌کند برای تصمیمات عجیب و غریبش جامه مصوبه هیات رئیسه فدراسیون بدوزد. اما حتی با وجود چنین جامه‌ای، در همه این سال‌ها هیچ‌گاه نخبگان فوتبال و البته افکار عمومی این توجیه رئیس فدراسیون را نپذیرفتند و رویکرد این فدراسیون را فردمحور می‌دانند. در حالی که هنوز مزه تلخ حذف تیم امید در بازی‌های اینچئون در کام فوتبال باقی است و عرق شرم ناشی از بی‌فرهنگی یکی از دست‌اندرکاران این تیم بر پیشانی مجموعه کاروان اعزامی ایران به اینچئون نخشکیده‌ و دیروز هم تیم جوانان در‌ آسیا مقابل تیم‌های درجه چندم ناکام ماند تا فوتبال ما همچنان به ناکجا آباد بزند. اضافه کنید به این شرایط انتصاب عجیب و غریب یک فرد به عنوان سرپرست تیم ملی، انتصابی که هر چقدر هم فدراسیون برای آن توجیه داشته باشد به هر ترتیب باعث آزردگی خاطر چند نسل فوتبال ایران است که باید بیرون گود بمانند تا کفاشیان هر طور دلش خواست تصمیم بگیرد. همه این اتفاقات در حالی در دو، سه هفته اخیر رخ داده که باز هم واکنش بی‌اثر مسئولان وزارت ورزش را به دنبال داشته است، بی‌اثر از آن جهت که فدراسیون فوتبال هر وقت دلش بخواهد چماق تعلیق را بلند می‌کند. اینجاست که ضرورت نظارت واقعی و جدی بر عملکرد فدراسیون فوتبال و البته تمامی فدراسیون‌های ورزشی از نان شب واجب‌تر می‌نماید. نهاد قانونی ناظر بر عملکرد فدراسیون فوتبال طبق اساسنامه این فدراسیون(مجمع فدراسیون) کجای کار قرار دارد؟ مجمع فدراسیون‌ها و بوی‍ژه فدراسیون فوتبال بالاترین مجمعی است که می‌تواند مدیریت فدراسیون را به چالش بکشد، مجمعی که البته باید مستقل از فدراسیون و ناظر بر عملکرد آن باشد. شایسته است وزارت ورزش برای تشکیل و تقویت مجامع فدراسیون‌های ورزشی و انتخاب اعضای مستقل و فنی در این مجامع دست به کار شود تا باور جزیره بودن برخی فدراسیون‌ها بشکند.

امید توفیقی / گروه ورزش