طرح بزرگ قرآنی 1448

پرسش پیامکی:

با توجه به آیه 23 سوره جاثیه کدام گزینه نتیجه هواپرستی است؟

1 ـ گمراهی آگاهانه / 2 ـ کری و کوری از شنیدن و دیدن حق/ 3 ـ هر دو مورد

رضا به خواسته الهی

مَا أصَابَ مِن مُّصِیبَهٍ فِی الْأرْضِ وَ لَا فِی أنفُسِکُمْ إلَّا فِی کِتَابٌ مِّن قَبْلِ أن نَّبْرَأهَا إنَّ ذَلِکَ عَلَی اللهِ یَسِیرٌ(22) لِّکَیْلِا تَأسَوْا عَلَی مَا فَاتَکُمْ وَ لَا تَفْرَحُوا بِمَا ءَاتَاکُمْ وَ اللهُ لَا یُحِبُّ کُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ(23)

هیچ آسیبی در زمین [چون زلزله، سیل، توفان و قحطی] و در وجود خودتان [چون بیماری، رنج، تعب و از دست رفتن مال و ثروت] روی نمی‌دهد مگر پیش از آن‌که آن را به وجود آوریم در کتابی [چون لوح محفوظ] ثبت است، بی‌تردید این [تقدیر حوادث و فرمان قطعی به پدیدآمدنش] بر خدا آسان است.(22) تا [با یقین به این که هر آسیبی و هر عطا و منعی فقط به اراده خداست و شما را در آن اختیاری نیست] ‌بر آنچه از دست شما رفت، تاسف نخورید و بر آنچه به شما عطا کرده است شادمان نشوید و خدا هیچ گردنکش خودستا را [که به نعمت‌ها مغرور شده است] دوست ندارد. (23) (حدید)

توضیح: رضا از بالاترین مقامات اولیای خداوند است و ارتباط نزدیکی با دو فضیلت شکر و توکل دارد. اهمیت این صفت نیکو به قدری است که امام علی(ع) آن را نتیجه یقین می‌داند.

نشانه رضایت به خواست خدا، اعتراض نکردن و خشمگین نشدن در پیشامدهاست. کسی که به مقام رضا رسیده باشد، تفاوتی میان فقر و ثروت، راحتی و سختی، مریضی و سلامت و... نمی‌بیند و هر آنچه را از دوست رسد نیکو می‌شمارد. در روایتی از امام صادق(ع) آمده است که رسول خدا (ص) هرگز درباره چیزی که اتفاق افتاده بود، نمی‌گفت که ای کاش غیر از این اتفاق افتاده بود.

در آیات بالا، خداوند متعال ابتدا یادآوری می‌کند که هر حادثه و اتفاقی که در جهان رخ می‌دهد، با خواست و اراده او است. سپس از بندگان می‌خواهد که برای آنچه از دست داده‌اند، افسوس نخورند و برای آنچه به آنها داده شده، شادمان و سرخوش نباشند.

باید خلیل بود و به یار اعتماد کرد/ گاهی بهشت در دل آتش میسر است!

آیات متناسب: مائده، 119/ توبه، 59/ آل‌عمران، 153.

حدیث: پیامبر اکرم(ص): «در شب معراج از خداوند عزوجل پرسیدم: کدامین عمل از دیگر اعمال بهتر است؟ خداوند پاسخ داد: «لَیْسَ شَیءٌ عِنْدی اَفْضَلَ مِنَ الَّتوکُّلِ عَلَیَّ والرِّضی بِما قَسَمْتُ؛ هیچ چیز نزد من از توکل بر من و رضایت به آنچه من قسمت کرده‌ام برتر نیست.» بحارالانوار: ج 77، ص 21.