طرح بزرگ قرآنی 1448

پرسش پیامکی:

با توجه به آیه 45 سوره عنکبوت کدام گزینه از ثمرات نماز است؟

1 ـ نهی از فحشا و منکر/ 2 ـ ذکر خدا/ 3 ـ هر دو مورد

انجام تکالیف عبادی

(ارتباط با خدا با محوریت نماز)

اتْلُ مَا أُوحِیَ إِلَیْکَ مِنَ الْکِتَابِ وَأَقِمِ الصَّلَاةَ إِنَّ الصَّلَاةَ تَنْهَی عَنِ الْفَحْشَاءِ وَالْمُنکَرِ وَلَذِکْرُ اللَّـهِ أَکْبَرُ وَاللَّـهُ یَعْلَمُ مَا تَصْنَعُونَ (٤٥)

آنچه را از این کتاب به تو وحی شده است، بخوان و نماز را برپا دار، یقیناً نماز از گناهان آشکار و کارهای ناپسند باز می‌دارد؛ و همانا ذکر خدا بزرگ‌تر است و خدا آنچه را انجام می‌دهید، می‌داند. (عنکبوت، 45)

توضیح: هنگامی که سخن از رفتارهای مطلوب به میان می‌آید، ابتدا باید به سراغ بایدها و نبایدها در سبک زندگی اسلامی رفت. غفلت از همین نکته ساده و ابتدایی، سبب رشد اخلاقی نامتوازن در بسیاری از افراد شده است؛ به‌گونه‌ای که پرداختن به برخی مستحبات را از انجام واجب مهم‌تر دانسته و معیار پاکی نفس دانسته‌اند.

در میان فرایض الهی، نماز جایگاه ویژه‌ای دارد. نماز بزرگ‌ترین فریضه الهی در تمام ادیان آسمانی بوده است؛ زیرا وسیله محکم و کارساز ارتباط با خدا و غرق نشدن در گناه و منجلاب‌های فساد است. نماز، نشانه آشکار بندگی و فرمانبرداری خداوند است. در قرآن کریم بیش از 90 مرتبه مستقیماً به نماز اشاره شده است.

این همه تأکید بر ادای این فریضه، بیانگر ارزش خاص و جایگاه رفیع این عبادت در پیشگاه خداوند است.

قرآن فقط ادای نماز را وظیفه مسلمانان نمی‌داند؛ بلکه اقامه نماز را از آنان طلب می‌کند. اقامه نماز به معنای ادای درست نماز با حدود و شرایط، تداوم در برپایی آن و تلاش برای مطرح کردن و گسترش آن در جامعه است.

نماز دارای حکمت‌ها و فواید بسیاری است. یاد خدا، دوری از گناه و فحشا، پاکی روح، تقویت اراده، از بین رفتن تکبر و غرور و... از علت‌های تشریع نماز است.

مهم‌ترین این حکمت‌ها، یاد مداوم خداوند است و چون یاد خداوند مایه آرامش دل‌ها و بیداری بندگان است، نماز نیز وسیله آرامش و بیداری از خواب غفلت است.

آیات متناسب: انعام، 59 ‌/‌ علق، 14 ‌/‌انعام، 3.

حدیث: پیامبر اکرم(ص): «نمازهای پنج‌گانه برای امتم همانند رود زلالی است که از مقابل خانه آنان می‌گذرد، اگر کسی روزانه پنج بار در این نهر شست‌وشو کند، آیا به گمان شما باز هم بر بدن او آلودگی و پلیدی خواهد ماند؟» تهذیب الأحکام: ج 2، ص 237، ح 938.