ورزش، نشاط و غرور ملی

ورزش در کشورمان چنان جایگاهی دارد که روزانه بیش‌از صد صفحه روزنامه‌ها را صرف نظر از محتوای مطالب به خود اختصاص می‌دهد، در کنار آن بدرستی ساعات‌ زیادی از برنامه‌های صدا و سیما به این موضوع فراگیر اختصاص یافته است. این میزان توجه و اقبال مردم می‌طلبد که همواره تصمیمات با وسواس و ظرافت خاص و با در نظر گرفتن همه جوانب در حیطه ورزش گرفته شود. به تبع آن باید اجازه داد عزل و نصب‌ها در این حوزه چه در سطح مدیران فدراسیون‌ها، چه در کادرفنی تیم‌ها و باشگاه‌ها با نگاه کارشناسی و مدبرانه انجام شود تا بهترین و پایدارترین نتایج را به دنبال داشته باشد. به عبارتی باید اجازه داد متخصصان امر در یک فضای منطقی و به دور از فضای تخریب انتقادی یا فضای تمجیدی و هیجانی، تصمیم‌گیری کنند.

بدون آن که بخواهیم مصداق خاصی درباره تصمیمات آنی و احساساتی در حوزه ورزش و پیامدهای آن ذکر کنیم، باید گفت در این روزها که همه نگاه‌ها بویژه متوجه عملکرد قابل قبول تیم ملی در جام جهانی فوتبال است، ضمن ارج نهادن بر عملکرد مربیان تیم ملی، نباید در چنین فضایی سریعا بحث تمدید قرارداد کادرفنی را پیش کشید و حتی از رئیس‌جمهور خواست که دستور این مهم را صادر کند. این درخواست‌ها در شرایطی مطرح می‌شود که تا همین چند روز پیش بسیاری بر این عقیده بودند انتخاب کارلوس کرش از ابتدا برای تیم ملی ایران اشتباه بوده است. بنابراین در این رابطه صرف نظر از این‌که تیم ملی فوتبال در دیدار بعدی خود برابر بوسنی و هرزگوین چه نتیجه‌ای کسب خواهد کرد- که صد البته ما هم امیدواریم با پیروزی ملی پوشان کشورمان همراه باشد- باید اجازه داد فوتبال از این فضای احساسی خارج شده و با در نظر گرفتن جمیع شرایط، بهترین تصمیم را برای تیم ملی اتخاذ کند.

باید پرسید آیا فکر نمی‌کنید به جای درخواست از مسئولان رده‌بالای کشور برای دخالت در امور جزئی انتخاب سرمربی تیم ملی، بهتر این است که کارکردهای ورزش را بخوبی به مسئولان امر و قانونگذاران یادآور شویم تا آنها بهترین تصمیمات را برای این مهم گرفته و در جهت ساماندهی بنیان ورزش قدم بردارند تا چنین روزهایی نه به صورت جرقه که همواره برای کشورمان قابل تکرار باشد؟

امید توفیقی / گروه ورزش