قرص خوابی به قدمت تاریخ

روی هاجسون و تیمش بالاخره رونمایی شدند، بد بازی نکردند، اما تابلوی نتایج گفت: شکست. ایتالیا عالی بود، مثل یک قهرمانی، از پدرم هم شنیده‌ام از سال 1966 تاکنون هرگز رخ نداده انگلیس در ردای یک قهرمانی رویت شود.

همیشه یک تیم معمولی بوده‌ایم که آمده تا همه چهار گروه پر از تیم باشند و حساب و کتاب‌ها به هم نریزد. همیشه خبرساز بوده‌ایم و حرفه‌ای، همیشه ستارگان مشهور داشته‌ایم و امکانات خوب، اما هرگز به آنچه ادعا می‌کنیم نرسیده‌ایم، لحظات تلخی است. شاید به عنوان یک نویسنده یا خبرنگار درست نیست تا این حد تحت تاثیر یک شکست قرار بگیرم، اما اعتراف می‌کنم در این لحظات بیش و پیش از یک نویسنده، فقط یک شهروند بریتانیایی هستم، همین.

هر چه تلاش کردم تعریف درستی از تاکتیک هاجسون و مردانش ارائه دهم موفق نشدم، این را به حساب کم‌سوادی خودم می‌گذارم، هیچ وقت با آرایش تیم‌ها و تاکتیک آنها رابطه خوبی برقرار نکردم، شخصا معتقدم وقتی داور سوت آغاز بازی را به صدا درمی‌آورد دیگر تاکتیک معنی ندارد، آنها همه ویترین فوتبال هستند، دیگر تویی و یک ملت که منتظر درخشش تو مانده‌اند و با همه توان تو را تشویق می‌کنند، می‌توانی با همه توان در خدمت ملت خود باشی و می‌توانی مانند رونی گاهی درون زمین قدم بزنی و وقتی تیم عقب می‌افتد با بازیکنان ذخیره تیم حریف شوخی کنی و بخندی.

دو بازی از این مرحله باقی مانده و مطمئن نیستم تا دو بازی دیگر با همین شرایط دوام بیاورم، شاید اصلا بازی‌ها را تماشا نکنم یا وانمود کنم برایم مهم است، این طوری شغلم را هم حفظ کرده‌ام.

دانیل تیلور / روزنامه‌نگار انگلیسی