شیرها در آمازون زمینگیر شدند

بیننده حرفه‌ای جدال دو تیم، خاطره سال 1990 را هرگز فراموش نخواهد کرد، دیدار رده‌بندی که هر دو تیم جمعی از بهترین بازیکنان تاریخ فوتبال‌شان را در اختیار داشتند؛ باره‌سی، باجو، مالدینی، اسکیلاچی از ایتالیا و شیلتون، لینه‌کر، وادل و پلات از انگلستان.

ایتالیا که میزبان بازی‌ها بود، ۲ بر یک رقیبش را شکست داد. اسکیلاچی یک گل زد و آقای گل بازی‌ها شد. ایتالیا سوم شد و انگلستان با مقام چهارمی به بهترین دستاوردش بعد از قهرمانی در سال ۱۹۶۶ دست یافت.

ایتالیا که بوفون را در اختیار نداشت، با این ترکیب وارد میدان شد: سیریگو، دارمیان، پاله‌تا، بارزالی، کیه‌لینی، وراتی، پیرلو، ده روسی، کاندره‌وا، بالوتلی و مارکیسیو.

تیم ملی انگلیس نیز با این مردان برابر لاجوردی‌پوشان صف‌آرایی کرد: هارت، جانسون، کیهیل، جاگیلکا، بینز، جرارد، هرندرسون، استرلینگ، رونی، ولبک و استاریج.

بسیاری از منابع خبری در انگلیس پس از پیروزی ایتالیا این نتیجه را عادلانه توصیف کردند و خشم مطبوعاتی که معمولا قربانی خاص خودش را در بریتانیا دارد، شامل حال هاجسون و مردانش شد.

هاجسون در نشست خبری خود نسبت به اصرار اهالی رسانه بابت کم‌کاری رونی واکنش نشان داد و گفت: «به نظر من رونی نه‌تنها ضعیف عمل نکرد، بلکه بازی بسیار خوبی هم به نمایش گذاشت و با یک بازیسازی خوب زمینه‌ساز گل ما شد. می‌دانیم که می‌توانیم از رونی در پست‌های مختلفی استفاده کنیم و به نظر من او خودش هم از عملکردش راضی است. به نظر می‌رسد برخی‌ها می‌خواهند طوری جلوه دهند که رونی در پست خودش عملکرد خوبی ندارد، اما من این طور فکر نمی‌کنم.»

او که در چند ماه گذشته هرگز تا این حد آشفته و نگران دیده نشده بود، این طور ادامه داد: «خیلی سخت است در دیداری که شوت‌های کمی، بخصوص در نیمه دوم، به سمت دروازه ما زده شد شکست بخوریم. جو هارت (دروازه‌بان انگلیس) شب آرامی را سپری کرد، اما در نهایت ما بازی را به ایتالیا باختیم. می‌دانستیم که مقابل تیم خوبی قرار گرفته‌ایم. این شکست موجب نمی‌شود ما امیدمان به دیدار مقابل اروگوئه و کاستاریکا را از دست بدهیم.»

اما مرد خوشحال جدال دیدنی ایتالیا و انگلیس کسی نبود جز پراندلی که خود را موفق‌ترین مربی تاریخ فوتبال قلمداد می‌کرد، در پوست خود نمی‌گنجید و براستی از پیروزی با ارزش مردانش برابر انگلیس به وجد آمده بود: «خیلی سخت می‌شد اگر در این هوا بین دو نیمه نمی‌توانستیم بخوبی استراحت کنیم زیرا در آن صورت به هیچ وجه نمی‌شد ثبات خودمان را در نیمه دوم حفظ کنیم. در دقایقی از بازی انگلیس ما را دچار مشکل کرد، اما در نهایت توانستیم میانه میدان را از آن خودمان کنیم.»

پراندلی در ادامه گفت: «ایتالیا در این بازی واقعا به زحمت افتاد، اما ما برتری خود را در میانه میدان حفظ کردیم. تمرین‌های بسیار خوبی را سپری کرده بودیم که نتیجه آن را هم در زمین مسابقه دیدیم. در نیمه دوم انگلیسی‌ها کم آوردند و مشخص شد که خسته شده‌اند. این به‌ آن معنا بود که برنامه‌های ما جواب داده‌‌اند. ماریو بالوتلی هم از تمام توانایی‌هایش استفاده کرد و بهترین‌ها را برای تیم ملی انجام داد. البته همه بازیکنانم عالی بودند.»

این که پراندلی درباره بالوتلی به صورت اختصاصی سخن گفت، قابل پیش‌بینی بود. در چند روز گذشته فشار زیادی روی دوش کادر فنی ایتالیا حس می‌شد، آنها موظف بودند به رای مردم ایتالیا احترام بگذارند. از طرفی برای استفاده ازسوپرماریو در ترکیب اصلی تیم مردد به نظر می‌رسیدند. در نهایت این بالوتلی بود که پاسخ مناسبی به چراغ سبز کادر فنی داد و خوش درخشید.

نقطه مقابل بالوتلی در تیم انگلیس وین رونی بود که هر چند اشتباه زیادی نداشت، اما کم‌کاری او هواداران انگلیس را به ستوه آورد، معلوم نبود چرا رونی و چند بازیکن دیگر از انگلیس در زمین قدم می‌زنند. در چنین سطحی و پس از سال‌های سال دوری از افتخار، این شکست برای مردم انگلیس حکم مرگ تدریجی داشت، این را سیدلو نویسنده گاردین در مطلع مقاله خواندنی خود لحاظ کرده بود.

به هر حال اردوگاه انگلیس مثل باقی شکست خورده‌ها در گروه‌های دیگر باید دل به دو بازی باقیمانده از مرحله گروهی ببندد، تیمی که مدعی خلق فوتبال است، اکنون بیش از پیش خود را دور از آن می‌بیند و احساس می‌کند در آمریکای جنوبی و در میان عاشقان فوتبال، غریبه است.