فینالی برای ایران

اگرچه در هیاهوی قرعه‌کشی جام جهانی و همگروهی با آرژانتین همه نگاه‌ها معطوف آلبی‌سلسته و تقابل بیک‌زاده و مسی شد، اما کارلوس کرش همه جا از نیجریه صحبت کرد؛ گویی آرژانتین سر سوزنی برای او اهمیت ندارد و در برنامه‌های او جای نگرفته است. برای پروفسور سرد و گرم چشیده پرتغالی، جام‌ جهانی تنها در نام عقاب‌ها خلاصه می‌شد و در تدوین برنامه‌هایش زوم و نقطه هدفش را بازی نخست برابر نیجریه گذاشت. هدفی که بر پایه آن اردوها و بازی‌های تدارکاتی مهندسی شد؛ از اردو در آفریقای جنوبی گرفته تا بازی با گینه، آنگولا و ترینیداد.

او در تمام این مدت کوشید به شاگردانش تبدیل کند جام جهانی برای ایران نه بازی با آرژانتین و لیونل مسی است و نه تقابل با بوسنی و ادوین ژکو. جام جهانی برای ایران تنها و تنها در یک نام خلاصه می‌شود؛ نامی از قاره سیاه که به نظر سرنوشت ما را در جام بیستم رقم خواهد زد.

کرش در جریان دو ماه زندگی اردویی در ژوهانسبورگ، وین و حالا سائوپائولو تنها و تنها از نیجریه گفت. صحبت کرد و حتی فریاد کشید تا این نام به کلیدواژه شاگردانش بدل شود. شاگردانی که به تأسی از مربی خود حالا جام جهانی را مترادف با نیجریه می‌بینند و حتی شب‌ها خواب عقاب‌های سیاه را می‌بینند.

حالا اصلی‌ترین کلیدواژه اردوی تیم ملی ایران در برزیل، نیجریه است. ستاره‌های ایرانی مانند مربی کارکشته‌شان بدون استثنا در مصاحبه‌ها تنها از حریف سبزپوش سخن به میان می‌آورند و در یک نگاه تک‌بعدی تنها و تنها به نیجریه می‌اندیشند. ستاره‌هایی که همه تمرکز ممکن را روی این رقیب سبزپوش گذاشته‌اند. با نام نیجریه تمرین می‌کنند، می‌خوابند، بیدار می‌شوند و زندگی می‌کنند. برق چشم‌هایشان این کلیدواژه را لو می‌دهد. حالا همه آرژانتین و لئو مسی را از یاد برده‌اند و به گونه‌ای به دیدار با نیجریه می‌نگرند که انگار این آخرین مسابقه‌شان در رقابت‌های جام جهانی خواهد بود. یک تمرکز تمام و کمال روی حریف نخست که دستپخت ماه‌ها تمرین و تمرکز کارلوس کرش روی نام حریف است. مردی که آشکارا و خودآگاهانه تیمش را به این زندگی تک‌بعدی عادت داده تا با یک تمرکز صددرصدی به مصاف حریف برود. سرمربی پرتغالی موفق شده در عمل این باور را در ذهن و رفتار فوتبالیست‌های تیم ملی جا بیندازد که نیجریه در شرایط فعلی مهم‌ترین رقیب ایران در جام جهانی است. نتیجه این تمرکز را امشب می‌بینیم.