آخرین آرزوی شطرنج باز

البته هیتسفلد خود در مصاحبه‌های اخیرش هرگونه انتظار بالا از تیمش را نادرست خواند، اما نباید این نکته کلیدی را از یاد برد که سوئیس با روند منطقی‌اش طی سال‌های اخیر در بهترین نسل فوتبالش به سر می‌برد. سیاست‌های مثبت اوتمار هیتسفلد و فدراسیون فوتبال این کشور مبنی بر فراخوان فوتبالیست‌های دورگه به تیم ملی سبب شده تقریبا نصف اساس و پایه این تیم را بازیکنان چند رگه و اغلب خارجی تشکیل دهند. مثلا گرانیت شاکا که اصلا یک کوزوویی است، هنوز پدر را در زندان‌های سیاسی می‌بیند یا هریس سفروویچ مهاجم سوسیه‌داد یک صرب‌تبار است. نکته جالب درخصوص این تیم این است که تمام هافبک‌های میانی تیم را بازیکنانی از ترکیه شکل داده‌اند. والون بهرامی، بلریم جمالی و گوخان اینلر ـ که رهبر تیم در زمین محسوب می‌شود ـ جملگی با اصالتی ترک در ناپولی ایتالیا حضور دارند و بی‌شک هماهنگی خارق‌العاده‌ای با یکدیگر خواهند داشت. این مجموعه شرایط ایده‌‌آلی دارد. اوتمار هیتسفلد برای موفقیت در جام تقریبا کمبودی ندارد. یک دروازه‌بان مطمئن به نام دیگو بنالیو که در فصول اخیر یکی از بهترین سنگربانان بوندس لیگا بوده است. خط دفاع تیم نیز با حضور فابیان شار و اشتفان لیشتشتینر شرایط مساعدی دارد و خط میانی تیم نیز بسیار باتجربه است. فوتبال این کشور سومین حضور متوالی خود را در جام جهانی تجربه می‌کند. این تیم در آفریقای جنوبی با این‌که در دیدار نخست اسپانیا قهرمان را شکست داد، اما نتوانست از پس شیلی برآید و از صعود به مرحله بعدی در اوج بدشانسی بازماند. به نظر می‌رسد در آخرین روزهای هیتسفلد که گفته می‌خواهد بازنشسته شود، سوئیس بهترین عملکرد ادوار اخیرش را تجربه کند. البته قرعه‌کشی نیز کاملا به نفع آنهاست.

سهیا نوری پناه / جام جم