قدم‌هایی که به آفتاب می‌رسد

ای دلاورمرد، ای صد آسمان خورشید تشنه تماشایت، خوب که نگاه می‌کنم هنوز نصف تو در جبهه جا مانده است، هنوز هویزه صدای قدم‌هایت را به یادگار دارد، هنوز مین‌ها زیر پاهایت قد می‌کشند و آسمان تو را زمزمه می‌کند.

قدم‌هایت بلند، از «بازی دراز» تا طولانی‌ترین خیابان تهران. بارها خوانده بودم یک دست صدا ندارد، ولی ا مروز دیدم گاهی صدای یک پا هم می‌تواند جهانی را به لرزه درآورد. پای تو در کدام نقطه از خاک جنوب قد می‌کشد، صدای قدم‌هایت در کدام کوهستان غرب پژواک می‌شود. و من با کدام یک از پاهایت استواری سرزمینم را به جشن می‌ایستم.

یادت می‌آید همیشه از لی‌لی‌هایم جا می‌ماندی. امروز با تمام مردانگی‌ات تو هم جهان را به لی‌لی دعوت کرده‌ای و من نمی‌دانم باید پا به پای کدام یک از پاهایت بدوم. پایی که جا ماند، یا پایی که جهان جاودانگی‌اش را احترام می‌کند.