خودروهای شیمیایی چگونه کار می‌کنند؟

یکی از شرط‌های اصلی برای انتخاب این واکنش‌ها این است که هیچ گاز یا مایع آلاینده‌ای در این واکنش آزاد نشود. برای مثال می‌توان در این خودروها از هوای تحت فشار برای به حرکت درآوردن خودرو استفاده کرد؛ به این ترتیب باید از واکنشی بهره گرفت که با تولید اکسیژن همراه باشد و در نهایت به تولید فشار منجر شود یا این که می‌توان از انرژی الکتریکی تولید شده در نتیجه حل شدن فلزات در مواد اسیدی مشابه آنچه در باتری‌های معمولی اتفاق می‌افتد، به منظور تامین نیروی محرکه لازم برای حرکت خودرو استفاده کرد. گروهی از متخصصان بر این باورند که می‌توان در ساخت این خودرو از پیل‌های سوختی استفاده کرد. منظور از پیل‌های سوختی پیلی است که بتواند از طریق یک واکنش الکتروشیمیایی سوخت را به نیروی الکتریکی تبدیل کند.

البته برای انتخاب برندگان این رقابت، سرعت و قدرت خودرو ملاک ارزیابی قرار نمی‌گیرد، بلکه این دقت عمل واکنش شیمیایی انجام شده در بخش ترمز خودروست که برنده نهایی را تعیین می‌کند. در شرایطی که مقدار باری که خودرو حمل می‌کند و همچنین مسافتی که باید طی کند تا روز مسابقه اعلام نخواهد شد، اطمینان از دقت عمل این واکنش به آسانی امکان‌پذیر نخواهد بود. بنابراین تیم‌های شرکت‌کننده باید واکنش‌هایی را انتخاب کنند که بتواند برای حمل بار و طی مسافت تعیین شده از سوی داوران از انعطاف‌پذیری لازم برخوردار بوده و کمترین میزان خطا را داشته باشد. علاوه براین واکنش انتخاب شده باید واکنشی باشد که حتی در دنیای واقعی نیز با توجه به دما و میزان رطوبت هوا یا هرگونه تغییر در تعادل خودرو بتواند آن را تا خط پایان پیش راند. بسیاری از تیم‌های شرکت‌کننده برای مقابله با محدودیت‌های احتمالی از واکنش‌های یدومتری استفاده می‌کنند. در این واکنش دو محلول شفاف به کار می‌رود که با گذشت زمان تغییر رنگ می‌دهد و به این ترتیب می‌توان زمان تقریبی انجام این واکنش را محاسبه کرد. ماده‌ای که در نتیجه این واکنش آزاد می‌شود، یک ماده خنثی است و آلودگی ایجاد نمی‌کند. می‌توان از واکنش‌های خنثی شدن اسید و باز به عنوان واکنش اصلی برای ترمز خودرو استفاده کرد که موجب تغییر رنگ ترکیب می‌شود. واکنشی که درباتری طراحی شده به کار می‌رود نیز به گونه‌ای تنظیم می‌شود که در نهایت ماده تولید شده از طریق یک واکنش خنثی شده و ماده آلاینده‌ای وارد محیط نشود.