فلسطینیان ۶۶ سال پس از آوارگی

به گزارش فارس، دیروز چهاردهم می‌ مصادف بود با شصت و ششمین سالروز اشغال سرزمین فلسطین به دست گروه‌های تروریستی صهیونیستی و با همراهی دولت استعماری انگلیس.

66 سال پیش در چهاردهم می ‌1948 میلادی به دنبال خروج آخرین سرباز انگلیسی از سرزمین فلسطین در حالی که همه دنیا به انتظار اعلام استقلال دولت فلسطین بود به یکباره رژیمی پا به عرصه سیاسی گذاشت که مردمان جهان تا آن زمان نام آن را در جغرافیای منطقه ندیده بودند. «اسرائیل» نام یکی از اعضای فرقه صهیونیسم (یکی از فرق ضاله یهودیت) بود که به جای فلسطین اعلام استقلال کرد و از همین روست که در جامعه صهیونیستی این روز را روز استقلال می‌نامند، حال آن‌که فلسطینی‌ها این روز را اصطلاحا «نکبه» یا روز فاجعه نامگذاری کرده‌اند.

مهم‌ترین ویژگی یوم النکبه اشغال سرزمین فلسطین به دست صهیونیست‌ها و آوارگی بیش از 800 هزار فلسطینی از خانه و کاشانه خود است. بسیاری از این آوارگان در کشورهای منطقه و جهان و برخی نیز در نقاطی از فلسطین که صهیونیست‌ها مشخص کردند پناهنده شدند. فلسطینی‌ها هرسال در چنین روزی با برپایی سمینارها، راهپیمایی، تحصن، تجمع و... در نقاط مختلف دنیا یاد و خاطره آن را زنده نگه می‌دارند و هرسال بر چشم‌پوشی نکردن از حق بازگشت تاکید دارند.

بر اساس آمارهای منتشره از سوی سازمان امداد و اسکان آوارگان فلسطینی (اونروا) هم اینک نزدیک به پنج میلیون فلسطینی در نقاط مختلف دنیا از جمله منطقه خاورمیانه آواره هستند و در برخی نقاط به عنوان شهروندان درجه3 شناخته می‌شوند. بیشترین جمعیت آوارگان فلسطینی هم اینک با رقمی بالغ بر سه میلیون آواره در اردن زندگی می‌کنند.

پس از اردن، سوریه با نیم میلیون آواره فلسطینی دومین کشور از حیث میزبانی فلسطینی‌ها به شمار می‌رود. نوار غزه (جنوب فلسطین) نیز با میزبانی بیش از 800 هزار آواره بیشترین آوارگان فلسطینی را در درون فلسطین در خود جای داده است.

در کرانه باختری (شمال و مرکز فلسطین) نیز شماری اردوگاه آوارگان وجود دارد که پذیرای تعداد زیادی از آوارگان فلسطینی است. اردوگاه آوارگان عایده یکی از همین اردوگاه‌ها در بیت لحم واقع در کرانه باختری است. در این اردوگاه 6000 آواره فلسطینی که از 27 روستای منهدم شده آمده‌اند، زندگی می‌کنند.

عبدالمجید ابو سرور یکی از آوارگان فلسطینی مقیم اردوگاه عایده می‌گوید: باوجود 66 سال آوارگی ما از روستای بیت نتیف در غرب الخلیل، اما هنوز باغ و بستان‌هایمان از یاد نرفته است. روزی که شبکه‌های ترور صهیونیستی اهالی روستا را وادار به فرار کردند از یادم نمی‌رود. او که 84 سال دارد و هنگام اشغال سرزمینش 18 سال داشت، می‌افزاید: وقتی فاجعه اشغال رخ داد من هجده ساله بودم. یادم است که ما یک باغ داشتیم که در آن سبزیجات و میوه فراوانی داشت. زندگی بدی نداشتیم هرچند زیر سلطه بریتانیا زندگی می‌کردیم.

این آواره فلسطینی باوجود رنج‌هایی که از بابت یوم‌النکبه متحمل شده، می‌گوید: امیدوارم هرچه زودتر به خانه‌هایمان بازگردیم تا من در قبرستان روستایم دفن شوم. هیچ‌یک از ما چشم‌پوشی از حق بازگشت را نمی‌پذیریم و همچنان امیدواریم به سرزمین خود بازگردیم. اگر همین الان به من اجازه بدهند برگردم بدون شک با پای پیاده بازخواهم گشت.

مسلم البراقعه یکی دیگر از آوارگان فلسطینی است که 80 سال دارد. او می‌گوید: حق بازگشت محقق نخواهد شد مگر با استفاده از مقاومت مسلحانه. این آواره فلسطینی می‌گوید: واقعیت آن است که اعراب نمی‌خواهند با اسرائیل بجنگند. به سوریه نگاه کنید سه سال است که در آن قتل و کشتار و بمباران وجود دارد اگر این سلاح‌ها را برای ضربه زدن به اسرائیل به کار می‌گرفتند الان فلسطین آزاد شده بود. البراقعه هم معتقد است: هرکسی از حق بازگشت عدول کند بدون شک او یک خائن است. هرگز عقب‌نشینی از این حق را نخواهیم پذیرفت و هیچ کسی هم حق چشم‌پوشی از آن را ندارد.

جلیله الازرق هفتاد و پنج ساله که هنگام اشغال فلسطین تنها 9سال داشته درباره سال‌های آوارگی‌اش می‌گوید: من دختربچه کوچکی بودم. یادم هست خانواده‌ام در پی جنایاتی که صهیونیست‌ها در روستای همجوار ما مرتکب شده بودند از روستایمان فرار کردند. تا چند روزی زیر درختان جنگل‌های نزدیک به روستا زندگی می‌کردیم تا این‌که چند ماه بعد ما را به اردوگاه آوردند.

این بانوی کهنسال فلسطینی تصریح می‌کند: روزهای آوارگی برایمان بسیار وحشتناک بود، نه کاری و نه خانه‌ای. جلیله الازرق در باره حق بازگشت می‌گوید: حق بازگشت از پدرم به من ارث رسیده و من هم آن را به فرزندان و نوه‌هایم به ارث می‌گذارم؛ آنان نباید از این حق کوتاه بیایند.

در کوچه‌های اردوگاه عایده جوانانی را می‌بینی که یا در حال بازی هستند یا در قهوه‌خانه نشسته‌اند، از آنان که می‌پرسی«اهل کجایی؟» در پاسخ نام روستایی را که پدرشان از آنجا رانده شده است را به تو می‌گویند. کلید هم یکی دیگر از نمادهای حق بازگشت در فلسطین است که تقریبا همه به شکلی آن را با خود حمل می‌کنند.

وقتی از اردوگاه «العزه» در نزدیکی استان قدس می‌گذری، ماکت بزرگی از یک کلید که بیانگر حق بازگشت آوارگان فلسطینی است، خواهی دید. فلسطینی‌ها کلید را رمز بازگشت خود می‌دانند و تحلیلگران و ناظران سیاسی هم بازگشت آوارگان فلسطینی را کلید حل و فصل قضیه فلسطین. رژیم صهیونیستی اما قائل به این حق نیست و معتقد است اگر شرایط برای بازگشت پنج میلیون آواره به فلسطین فراهم شود، آن‌گاه از نظر جمعیتی اسرائیل در اقلیت قرار می‌گیرد.