زندگی در کنار مردمان واقعی

او درباره این که چرا در فیلم‌هایش سراغ آنها رفته است و چگونگی فیلم ساختن درباره آنها می‌گوید: برای این که معلولان نادیده گرفته می‌شدند و برای جامعه شناخته شده نبودند. در کنار ما زندگی می‌کنند بدون این که آن طور که باید دیده شوند. فیلم‌های من درباره معلولان در حقیقت ادای دینی به ناشنوایان و بخصوص جبار باغچه‌بان است. وقتی شروع به ساخت این فیلم‌ها کردم به همراه دکتر شکیبایی که روان‌شناس است به کلاس‌های ناشنوایان و به منازل آنها می‌رفتیم تا از نزدیک به شناختی نسبت به معلولان برسیم. در نتیجه تحقیقات هدفمند و زمان گذاشتن و شناخت ناشنوایان بازیگران فیلم‌هایم را از بین آنها انتخاب کردم تا فضای فیلم ملموس‌تر و واقعی‌تر شود، در حقیقت انتخاب بازیگران فیلم از بین ناشنوایان روی زندگی آنها تاثیر مثبتی داشت و از طرف دیگر باعث شناخت ناشنوایان و روحیات آنها برای دیگران شد.

درخشنده که اخیرا فیلم «هیس، دخترها فریاد نمی‌زنند» را بر پرده سینماها داشته درباره فیلم ساختن درباره معلولان می‌گوید: معلولان از اعضای این جامعه هستند و در کنار ما زندگی می‌کنند بنابراین باید مثل مردمان واقعی به آنها پرداخته شود و جدا از مشکلات آنها به جذابیت‌های زندگی‌شان نیز در فیلم‌ها توجه شود.

این کارگردان درباره پرداختن به مسائل معلولان در تلویزیون می‌گوید: تلویزیون به عنوان یک دانشگاه عمومی باید بستر مناسب را برای دیده شدن همه گروه‌ها و اقشار فراهم کند و به کسانی مثل هنرمندان که توانایی فرهنگی بسیاری دارند فرصت و امکانات مناسب برای برنامه‌سازی درباره همه اقشار چه معلولان و چه معتادان و چه گروه‌های دیگر را بدهد. در حال حاضر فیلم‌ها و برنامه‌های مختص معلولان در روزهای بخصوصی مثل روز جهانی معلولان و هفته معلولان نمایش داده می‌شود، در صورتی که باید همیشه برنامه‌سازی و فرهنگسازی کنیم و اشکالات موجود در جامعه را مثلا برای فردی که با ویلچر تردد می‌کند و با مشکلاتی در سطح جامعه و فضای شهری مواجه است، نمایش دهیم و بستر لازم را برای فیلمسازانی که به بهترین شکل می‌توانند این موضوعات را نمایش دهند، فراهم کنیم.