کرزای: آمریکا به من خیانت کرد

کرزای در این مصاحبه قویا بر این موضوع تاکید دارد که تا زمان برآورده نشدن شرایطش این توافق نامه را امضا نمی‌کند. او سپس حضور دوازده ساله آمریکا در کشورش را به چالش کشیده و جنگ علیه نیروهای طالبان را در واقع نه برای تامین امنیت مردم افغانستان، بلکه در جهت تامین منافع غرب عنوان کرده است. وی به این موضوع اشاره کرده که آمریکایی‌ها در راه مبارزه با طالبان به او خیانت کرده‌اند و نتیجه‌اش این شده که امنیت در افغانستان در مقایسه با سال‌های گذشته بسیار کمتر باشد.

رهبر افغانستان نگرانی خود را از زخمی‌های این جنگ که در جریان عملیات‌های نظامی آمریکا دچار حادثه می‌شوند، اعلام کرد و گفت آمریکا باید شبه‌نظامیان را در پایگاه‌های طالبان در پاکستان جستجو کند، نه در روستاهای افغانستان.

آخرین روزهایی است که حامد کرزای در کاخ ریاست جمهوری افغانستان حضور دارد. چند ماه دیگر باید کرسی مهم‌ترین نهاد اجرایی در این کشور جنگزده را به فرد دیگری بدهد. بی‌شک حرف‌های زیادی از مدت حضورش در این مقام دارد. حالا مصاحبه با روزنامه واشنگتن پست فرصتی برایش فراهم کرده تا با حرف‌هایش نشان دهد چه دل خونی طی تمام این سال‌ها داشته است.

حامد کرزای حرفش را با موضوع امضا نکردن پیمان امنیتی با آمریکا و تلفن هفته گذشته اوباما شروع می‌کند. می‌گوید هنوز هم سر حرفش هست و تا زمانی که فرآیند صلح با طالبان آغاز نشود، این توافق‌نامه را امضا نمی‌کند. حتی به آمریکایی‌ها می‌گوید اگر خیلی مشتاق امضا کردن این توافق‌نامه هستند، می‌توانند منتظر رئیس‌جمهور بعدی باشند. وقتی صحبت از رابطه افغانستان و آمریکا می‌شود، می‌گوید این رابطه پس از جنگ سال 2001 هیچ وقت خوب نبوده، اما از سال 2007 به بعد این رابطه در بدترین وضع خود قرار دارد. دلیلش افزایش کشتار شهروندانی است که از آن زمان به بعد بیشتر شد.تیر خلاص به این رابطه را وقتی زد که در بخشی از این مصاحبه اظهار کرد: «این جنگ، جنگ ما نیست، بلکه برای آمریکایی‌ها است. فقط کافی است به سخنرانی‌های رئیس‌جمهور آمریکا کمی توجه کنید که دائم می‌گوید دلیل حضور نیروهایش در افغانستان به دلیل امنیت مردم آمریکا است. آنها وقتی سال 2001 با هدف مبارزه با طالبان وارد این کشور شدند، ما با آغوشی باز از آنها استقبال کردیم، اما از آن زمان به بعد تمام این مسیر در جهت اهداف آمریکایی‌ها و غربی‌ها بود.»

در خلال صــحبت‌هایش به موضوع آزادی 75 زندانی زندان بگرام اشاره کرد که عصبانیت شدید آمریکایی‌ها را به همراه داشت. ابتدا از این اقدام کاملا دفاع کرد و گفت افرادی را آزاد کرده که بیشترشان جزو شهروندان روستایی افغانستان بوده و بدون هیچ دلیل و مدرکی دستگیر شده بودند. او سپس به دلیل عصبانیت آمریکایی‌ها در این زمینه اشاره کرده و آن را بی‌مورد دانسته است. کرزای می‌گوید وقتی از آمریکایی‌ها دلیل عصبانیتشان را پرسیدم، آنها گفتند این زندانی‌ها ممکن است عضو طالبان باشند. وقتی هم گفتم آیا منظور شما از طالبان، عده زیادی از شبه‌نظامیان است، آنها گفتند از نظر ما طالبان تعدادشان کمتر از صد نفر است. کرزای سپس این سوال را مطرح کرد که آیا وجود کمتر از صد شبه‌نظامی تهدیدی علیه مردم افغانستان و مردم آمریکا به حساب می‌آید؟ البته او به جنگ آمریکا علیه نیروهای طالبان چه در افغانستان و چه در پاکستان عقیده‌ای ندارد و عقیده دارد آمریکایی‌ها در این زمینه به او خیانت کرده‌اند.

وقتی از تلخ‌ترین روز زندگی‌اش طی سال‌های حضور در پست ریاست جمهوری سوال می‌شود، به حمله هوایی آمریکا در ماه سپتامبر در استان کنر اشاره می‌کند. در این زمینه گفت: بدترین چیزی که دیدم، در ملاقاتم با دختر 5/4 ساله افغان در بیمارستان فرانسه بود. این دختر صورتی نداشت، از چانه تا چشم‌هایش از بین رفته بود. چشم‌هایش کور و دست‌هایش قطع شده بود. کل خانواده‌اش که 14 نفر می‌شدند در بمباران کشته شده بودند. آن روز آرزو کردم کاش او هم مرده بود و با پدر مادر و خواهر و برادرانش دفن می‌شد. او اکنون در آمریکاست، راه می‌رود و زنی افغان از او نگهداری می‌کند، هنوز نابیناست و هرگز یک دختر عادی نخواهد شد.

او همچنین گفت ناراحتی در این زمینه را در سفر سال 2010 خود به آمریکا به اوباما گفتم. وی اظهار کرد: در آن دیدار عکسی از حمله نیروهای آمریکایی به یک خانواده فقیر روستایی را به اوباما نشان دادم.

زنان هراسیده‌ای که دو یا سه کودک در اطرافشان نشسته بودند. عکس را به اوباما نشان دادم و گفتم: آقای رئیس‌جمهور، این چیزی است که من سعی دارم به آن خاتمه دهم؛ ارعاب و ترس افغان‌ها در شب به بهانه جنگ با طالبان. از او بپرسید آیا آن عکس را به خاطر دارد؟ به همین دلیل ما واقعا خشمگین هستیم.وقتی از او خواسته شد حرف آخرش را در این مصاحبه بزند، گفت: برای مردم افغانستان آرزوی بهترین‌ها را دارم و خشم و نفرت خود را تقدیم دولت آمریکا می‌کنم.

حسین خلیلی / گروه بین‌الملل